چهارشنبه ۲۰ آبان
اشک شعری از یاسر کریمی
از دفتر غزل نوع شعر غزل
ارسال شده در تاریخ حدود ۱ ماه پیش شماره ثبت ۱۴۹۴۴۴
بازدید : ۱۶۱۱ | نظرات : ۶۵
|
آخرین اشعار ناب یاسر کریمی
|
هنوز بی بهانه از دو دیده می چکانیم
ببین به چشم نیمه شب نشان بی نشانیم
دمی به آستین باد شرطه می سپاریم
به ابر درد آشنا ، دوباره می فشانیم
اگر چه رد این جنون به آه می رسد ولی
ببار آسمان چه خوش به خاک می کشانیم
همیشه آب می رود خزان خیس باورم
نمانده برگ دیگری چگونه می تکانیم
منم که از خروش بغض های مانده در گلو
از این غزل به آن غزل نخوانده می رهانیم
|
|
|
نقدها و نظرات
|
درود بر شما جناب خشرو صمیمانه برای زحمتی که کشیدید سپاسگزارم امید اینکه لایق این نگاه زیبا و نقدی که بقول دوست عزیزم جناب خشرو بی تکلف وارد می شود و در کنج دل جا می گیرد باشم باعث دلگرمی و خوشحالی است که این اثر مورد توجه شما و دوستان عزیزم قرار گرفت و امیدوارم بتوانم در خدمت دوستانی چون شما باشم و بیاموزم در پناه خدا باشید سلامت و تندرست | |
|
درود بر شما شاهزاده خانم خانم ممنونم از توجه شما به مهر خواندید بله وزن تکرار چهار بار مفاعلن هست که شما به درستی تشخیص دادید و وزن بسیار زیبا و دلنشینی هست که اتفاقا کمتر هم استفاده شده در مورد اسم اثر شاید بهتر هست اسمی برای بعضی آثار تعیین نشه تا ذهن رها و آزادتر بدون پیش داوری جستجو کنه باز از شما برای همراهی تشکر می کنم در پناه خدا باشید سلامت و تندرست | |
|
درود بر جناب چشمه استاد من استاد نیستم خیلی خوش آمدید | |
|
درود بر شما جناب عزیزیان گرامی به مهر خواندید سلامت و تندرست باشید در پناه خدا | |
|
درود بر شما بانو عجم گرامی و بزرگوار زیبا نگاهید بانو سلامت و تندرست باشید در پناه خدا | |
|
درود بر شما جناب حسینی سلامت و تندرست باشید در پناه خدا | |
|
درود بر شما جناب رستاقی عزیز سلامت و تندرست باشید در پناه خدا | |
|
درود بر شما جناب عبداله پور سلامت و تندرست باشید در پناه خدا | |
|
درود بر شما جناب عاطف شما لطف دارید بزرگوار می آموزم در کنار دوستان سلامت و تندرست باشید در پناه خدا | |
|
درود بر شما جناب بهلول عزیز به مهر خواندید سلامت و تندرست باشید در پناه خدا باشید | |
|
درود بر شما بانو غیبی پور عالی نگاهید سلامت و تندرست باشید در پناه خدا | |
|
درود بر مرد نازنین و بزرگوار شعر ناب جناب سرمازه به مهر خواندید سلامت و تندرست باشید در پناه خدا | |
|
درود بر شما جناب اسماعیلی ممنونم از گل هایی که از بوستان وجودتان تقدیم کردید شما لطف دارید بزرگوار امیدوارم سلامت و تندرست باشید در پناه خدا خیلی خوش آمدید | |
|
درود بر شما جناب کیمیائی به مهر خواندید آسمان دلتان پر از مهر و وفا در پناه خدا باشید سلامت و تندرست | |
|
درود بر دکتر متولی عزیز و فرهیخته به مهر خواندید سلامت و تندرست باشید در پناه خدا | |
|
درود بر آرمان عزیز و گرامی سلامت و تندرست باشید در پناه حق خیلی خوش آمدید | |
|
درود بر شما جناب نجفی عزیز سلامت و تندرست باشید در پناه خدا | |
|
درود بر شما جناب حسینی پور به مهر خواندید در پناه خدا باشید سلامت و تندرست | |
|
درود بر شما جناب پورمستان خیلی خوش آمدید سلامت و تندرست باشید در پناه خدا | |
|
درود بر شما دکتر مهدی پور عزیز ما شاگردی می کنیم خدمت دوستان شما لطف دارید بزرگوار در پناه خدا باشید سلامت و تندرست | |
|
درود بر شما همتبار عزیز و گرامی به مهر خواندید سلامت و تندرست باشید در پناه خدا | |
|
درود بر شما بانو قربانی گرامی سلامت و تندرست باشید در پناه خدا | |
|
درود بر شما بانو آرامش به مهر خواندید سلامت و تندرست باشید در پناه خدا | |
|
درود بر شما عباس عزیز سلامت و تندرست باشید در پناه حق ممنونم | |
|
درود بر شما جناب یونسی خیلی خوش آمدید | |
|
درود بر شما بانو الهه ی احساس عزیز و گرامی در پناه خدا باشید سلامت و تندرست خیلی خوش آمدید | |
تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.
غزلی که موسیقی درونیاش مثل نسیم سحرگاهی روی پوست تن مینشیند و لحن آن رگههایی از شور عارفانه و بیخودیِ دلنشین دارد.
برای شروعِ گفتگو درباره این شعر، قافیهها را مرور میکنیم:
چکان، نشان، فشان، کشان، تکان، رهان
«میچکانیم، نشانیم، میسپاریم، میفشانیم، میکشانیم، میتکانیم، میرهانیم» (یا ساختار فعلیِ در هم تنیدهای که آهنگ حرکت و جریان را القا میکند).
در ادامه، این اثر را از سه منظرِ نگاه، تصویرسازی و موسیقیِ واژگان با نگاهی به آثار بزرگان ادب فارسی واکاوی میکنیم:
---
۱. روایتِ بیخودی و سپردن به تقدیر (نگاه به هستی)
در بیت نخست و دوم:
هنوز بی بهانه از دو دیده می چکانیم / ببین به چشم نیمه شب نشان بی نشانیم
دمی به آستین باد شرطه می سپاریم / به ابر درد آشنا ، دوباره می فشانیم
شما در این ابیات در مقامِ «تسلیم» و «رهاشدگی» هستید.
نگاه تان به اشک و گریه، پر از معناست؛ یا بهتر بگویم خیس از معنا است
گریهای که از سرِ شوق یا دردِ آشناست، نه از ضعف. بادِ «شرطه» (باد موافق) و «ابر دردآشنا» نشان میدهد که شما با عناصر طبیعت همراز و همزبان است.
نظیر از بزرگان:
این حالتِ سپردن خویش به بادِ فنا و موجِ تقدیر، دقیقاً همان چیزی است که حافظ در اوجِ رندانه و عارفانه سروده است:
ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی / دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی
دیشب به سیل اشک ره خانه بستیم / نقشی به آب زدیم و به باد دادیم
یا در نگاهِ مولوی، آنجا که تن و جان بیقرارِ بادِ صبا میشوند و قطره به دریا میرسد:
چون بوی تو برخیزد از باد سحرگاهی / خود سر نَبُوَد ما را، بیخویش شوم ماهی
---
۲. تصویرِ پاییزِ درون و سوگِ برگهای باور (تصویرسازی)
در بیت چهارم:
همیشه آب می رود خزان خیس باورم / نمانده برگ دیگری چگونه می تکانیم
این تصویر زیبا است و یکی از لحظات زیبای شعر است.
«خزان خیس باور» ترکیبی بسیار خوشتراش و تازه است؛
پاییزِ درون برخلاف پاییز بیرون که با خشخشِ برگهای خشک همراه است،
در اینجا «خیس» و دردناک است.
عجزِ شاعر در مصراع دوم («نمانده برگ دیگری چگونه میتکانیم») اعترافی است شاعرانه به اینکه دیگر چیزی برای از دست دادن و درد کشیدن نمانده است.
نظیر از بزرگان:
تصویرِ درختِ تهی و خزانزده و تکانده شدنِ شاخهها در شعر بیدل دهلوی مکرر دیده میشود.
بیدل استادِ به تصویر کشیدنِ ضعف و بیچارگیِ انسان در برابر حوادث روزگار است:
چون بیدِ لرزشیم به طوفانِ روزگار / ما را هوایِ گریه ز جا میتکانَد است
یا در نگاهِ صائب تبریزی به خزانِ جان و تکانده شدن درخت وجود:
بهارِ عمر به غفلت گذشت و ما دیدیم / که بادِ حادثه اوراقِ شاخسار تکاند
---
۳. طنینِ بغض و رهایی در غزل (موسیقی و کلام)
در بیت پایانی:
منم که از خروش بغض های مانده در گلو / از این غزل به آن غزل نخوانده می رهانیم
این بیت پایانبندیِ محکمی دارد.
شما خود را اسیرِ بغضهای فروخورده میداند،
اما ابزارِ رهاییاش همین شعر و غزل است؛
غزلی که گاه پیش از خوانده شدن، جان را رها میکند.
حرکت از این غزل به آن غزل» پویاییِ جریانِ شعر را نشان میدهد که متوقف نمیشود.
نظیر از بزرگان:
اینکه شعر، پناهگاه و مرهمِ بغضهای گلوگیر باشد، مضمونِ آشنای استاد شهریار و هوشنگ ابتهاج (هایه) است.
سایه در جایی میسراید که شعر، فریادِ فروخفتهای است که راهِ خود را به دلِ کاغذ باز میکند:
تو را ای کهن بوم و بر دوست دارم / اگر چه با این درد و حسرت، اگرچه با این بغضِ خفته...
و در نگاهِ عطار نیشابوری، جوششِ درونیِ غزل است که شاعر را از خویش میرهاند:
دردم از یار است و درمان نیز هم / دل فدای او شد و جان نیز هم
---
غزل شمابا صراحتی صمیمانه و تصاویری برخاسته از دل، فضایی گرم و انسانی ساخته است؛
فضایی که در آن واژهها به جای تفاخر، زلال و جاریاند.
موفق باشید
پایان