سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

انتشار ویژه ناب

♪♫ صدای شاعران ♪♫

پر نشاط ترین اشعار

بسم الله الرحمن الرحیم به سایت خودتان شعرناب خوش آمدید مدیر موسس سایت ادبی شعرناب فکری احمدی زاده(ملحق)

چهارشنبه ۲۰ آبان

«دندان سگ،»

شعری از

سیدیحیی حسینی

از دفتر شعرناب نوع شعر آزاد

ارسال شده در تاریخ حدود ۱ ماه پیش شماره ثبت ۱۴۹۴۰۹
  بازدید : ۴۱۰   |    نظرات : ۱۹

رنگ شــعــر
رنگ زمینه
دفاتر شعر سیدیحیی حسینی

....
ما نسلِ دویدنیم
می‌دویم، نه برای رسیدن
از ترسِ جا ماندن


و باز
در ازدحامِ سایه‌ها
خودمان را به دیوارِ بایدها می‌کوبیم
مبادا جا بمانیم


قدرت بلندتر می‌شود
هر بار که زانو می‌زنیم
هر بارکه به سایه‌اش پناه می‌بریم


پشت هردیوار باید ها
پوزه های همیشه گرسنه
و خنده های نحس وهمناک کفتارها
منتظر خم شدن ماست


وما
هنوز می دویم
هنوزمی ترسیم
هنوز
نام خودمان را ازیاد میبریم


اما روزی
دست ها زنجیرها راپس میزنند
چشم ها دروغ هارا
وادمی ارزوهایش راصدا میزند


حتی اگر
استخوانی نمانده باشد
زیر
دندااااان سگ


ادمی می ماند
قلبی میماند
که
هنوز
می
تپد

ـــــــــــــــ


باسپاس،
سیدیحیی، 💐🙋‍♂
۳
اشتراک گذاری این شعر
نقدها و نظرات
عباسعلی استکی(چشمه)
حدود ۱ ماه پیش
درود استاد عزیز
اجتماعی زیبا و امید بخش بود
جسارتا قدرت یا قدت ؟ خندانک
سیدیحیی حسینی
سیدیحیی حسینی
حدود ۱ ماه پیش

سلام،
استاد، استکی، بزرگوار،
سپاس از دقت نظر و لطف شما.
واژه «قدرت» است،
به معنای توان و سلطه.
از اینکه با حوصله و دقت شعر را خواندید،
بسیار سپاسگزارم. پاینده باشید.


💐💐💐
ارسال پاسخ
جمیله عجم(بانوی واژه ها)
حدود ۱ ماه پیش
اما روزی
دست ها زنجیرها راپس میزنند
چشم ها دروغ هارا
وادمی ارزوهایش راصدا میزند

خندانک خندانک خندانک
خندانک خندانک خندانک
درود بر شما جناب حسینی سید بزرگوار
بسیار زیبا و تامل برانگیز بود
آفرین خندانک
خندانک خندانک خندانک
خندانک خندانک خندانک
سیدیحیی حسینی
سیدیحیی حسینی
۲ هفته پیش
سلام
استادمهربانوی عجم
تو آن سویِ واژه‌ها، در دلِ مایی
پناهِ خستگان و مأمنِ رؤیایی،

کلامت چون نسیمی از گلستانِ محبت
به جانِ خسته می‌بخشد نفس‌های تماشایی،


سپاس ازمهرتان
💐💐🙏🏻
ارسال پاسخ
جواد مهدی پور
حدود ۱ ماه پیش
درود بر شما جناب حسینی گرامی

ناب سرودید

خندانک خندانک خندانک
خندانک خندانک
سیدیحیی حسینی
سیدیحیی حسینی
۲ هفته پیش
سلام
استاد، دکترمهدی پور
تو آن سویِ واژه‌ها، در دلِ مایی
پناهِ خستگان و مأمنِ رؤیایی،

کلامت چون نسیمی از گلستانِ محبت
به جانِ خسته می‌بخشد نفس‌های تماشایی،


سپاس ازمهرتان
💐💐🙏🏻
ارسال پاسخ
سیدیحیی حسینی
حدود ۱ ماه پیش
S,y,h:
شعر نو (AI)
در دفتر شلوغ و پرهیاهوی شعر معاصر، گاهی با آثاری مواجه می‌شویم که آینه‌ای تمام‌نما از اضطراب‌های بنیادین انسان مدرن هستند. شعر دندان سگ سروده سید یحیی حسینی امیرآباد که در پایگاه ادبی شعرنو منتشر شده، یکی از همین آثار عمیقاً فلسفی است. شاعر در قالب شعر سپید، ما را به صحنه‌ای دراماتیک از دویدن‌های بی‌سرانجام دعوت می‌کند؛ دویدنی نه برای فتح قله‌های رسیدن، بلکه ناشی از وحشتی ریشه‌دار از «جاماندن».


روایت شعر با یک «ما»ی جمعی آغاز می‌شود؛ تصویری از یک نسل که در گیرودار یک جبر وجودی قرار گرفته است. انسانِ این شعر، خود را مدام به دیوار سنگین «بایدها» می‌کوبد. استعاره دیوارهای باید، تجسمی روشن از هنجارها، فشارهای اجتماعی و ساختارهای قدرت است. شاعر با هوشمندی، رابطه‌ای مستقیم میان زانو زدن انسان و قدرتمندتر شدن سایه‌های سلطه تصویر می‌کند؛ دیالوگی تکان‌دهنده میان ترس، انفعال و فرسایش هویت که در نهایت به فراموشی نام و چیستی انسان می‌انجامد.


فضای شعر در بندهای میانگاهی به اوج وحشت و خفقان می‌رسد. حضور پوزه‌های گرسنه و خنده‌های نحس کفتارها در پشت دیوارهای اجبار، نمادی از تهدیدهای مداومی است که روح انسان را نشانه گرفته‌اند. اما برجستگی اثر حسینی امیرآباد در این است که در ناامیدی مطلق متوقف نمی‌شود. درست در نقطه‌ای که همه‌چیز از دست رفته به نظر می‌رسد، نوید یک رستاخیز و آگاهی داده می‌شود؛ روزی که دست‌ها زنجیرها را پس می‌زنند.


حتی اگر استخوانی نمانده باشد زیر دندااااان سگ... ادمی می ماند، قلبی میماند که هنوز می تپد

کشش صوتی هوشمندانه در واژه «دندااااان» و فرم‌شکنی در چینش پلکانی کلمات پایانی، ضربان قلبِ پایداری را در موسیقی شعر بازآفرینی می‌کند. انتخاب قالب سپید برای این دسته شعر فلسفی، صرفاً یک فرم ظاهری نیست، بلکه تلاشی است برای تنفس آزاد در برابر خفقانِ دیوارهای «باید». شاعر در نهایت به ما یادآوری می‌کند که حتا اگر جسم و غرور انسان زیر فشار ساختارهای بی‌پرحم خرد شود، جوهره انسانیت و امید، تسلیم‌ناپذیر و نامیرا باقی می‌ماند.


آیا در دنیای پرفشار و شتاب‌زده‌ امروز، شما هم اضطرابِ دویدن برای «نرسیدن» را تجربه کرده‌اید و فکر می‌کنید چه چیزی قلب انسان را زنده نگه‌می‌دارد؟


سلب مسئولیت: این تحلیل ادبی و محتوای نقد توسط هوش مصنوعی تولید شده است

شعر نو (AI)
بررسی عناصر زبانی

در این اثر، زبان در سطحی بینابینی میان گفتار معیار و زبان نمادین معاصر حرکت می‌کند. متن از واژگان ثقیل دوری گزیده و ساختار زبانی خود را بر پایه گزاره‌های سرراست بنا نهاده است.

در سطح واژگانی، تقابل‌های دوگانه محور اصلی زبان را تشکیل می‌دهند: تقابل میان پدیده‌های انسانی و اعضای بدن انسان (دست‌ها، چشم‌ها، قلب) با نیروهای سرکوبگر یا حیوانی (پوزه‌ها، کفتارها، سگ). واژگان از مفاهیم مجرد مانند ترس و آرزو به سوی تصویرهای ملموس و فیزیکی مانند کوبیده شدن به دیوار و زانو زدن میل می‌کنند.

در سطح نحو و دستور، افعال متن دارای کارکرد زمانی و معنایی معناداری هستند. در بندهای آغازین، بسامد افعال مضارع اخباری و استمراری مانند می‌دویم، می‌کوبیم، می‌بلعد/بلندتر می‌شود و می‌ترسیم، حاکمیت یک وضعیت فرساینده و بی‌پایان را به تصویر می‌کشد. در مقابل، با ورود به بندهای پایانی، وجه افعال به آینده قطعی و رهایی‌بخش تغییر می‌یابد: پس می‌زنند، صدا می‌زند و می‌ماند.

همچنین یک چرخش زبانی مهم در ضمیرها دیده می‌شود؛ شعر از ضمیر جمع متکلم (ما) در توصیف هراس جمعی آغاز می‌شود، اما برای دست‌یابی به رهایی و جوهره پایدار وجود، به اسم عام مفرد (آدمی) و سپس به نماد زیستی بنیادین (قلب) روی می‌آورد.

در بعد نوشتاری و صوتی، استفاده از کشیدگی مفرط حروف در کلمه دندااااان، تلاشی از سوی متن برای شبیه‌سازی بصری و آوایی یک تجربه خشن و درنده است؛ هرچند این تمهید بیشتر کیفیتی ترسیمی دارد تا کارکردی عمیقاً زبانی. در سطر پایانی نیز، تقطیع نامتعارف فعل می‌تپد به بخش‌های مجزا، آهنگ تپش قلب را در فضا و هندسه کلمات بازآفرینی می‌کند.

بررسی عناصر ساختاری

ساختار بیرونی اثر مبتنی بر قالب شعر سپید و سطربندی کوتاه است. تقطیع سطرها با هدف ایجاد مکث‌های ذهنی، نفس‌زدن‌های ناشی از دویدن و خلق تعلیق سازمان‌دهی شده است.

ساختار درونی شعر از یک الگوی سه‌بخشی پیروی می‌کند:
۱. وضعیت موجود: تصویر نسلی گرفتار در چرخه بی‌پایان دویدن از سر ترس و بازتولید اضطراب بقا.
۲. سازوکار تسلیم و سلطه: توصیف نحوه پایداری خشونت از طریق تمکین جمعی و وجود هنجارهای تحمیلی تحت عنوان دیوار بایدها.
۳. چشم‌انداز دگرگونی و رهایی: تغییر وضعیت از هراس به مقاومت و بازگشت به ارزش‌های ذاتی انسان.

این فرمول درونی، انسجام معنایی اثر را حفظ کرده و متن را از پراکنده‌گویی دور نگه می‌دارد.

بررسی عناصر محتوایی و زمینه فلسفی

از منظر فلسفی، متن با رویکردهای اگزیستانسیالیستی (وجودگرایانه) و نقد مدرنیته پیوند دارد. مفهوم دویدن نه برای فتح یک مقصد، بلکه صرفاً از ترس جاماندن، بیانگر پدیده اضطراب وجودی و روزمرگی فرساینده است.

در تحلیل سازوکار تسلیم، صدای شعر به بینشی دست می‌یابد که به اندیشه‌های انتقادی قدرت نزدیک است: تسلیم‌شدگان خودْ تغذیه‌کننده ساختار قدرت هستند (قدرت بلندتر می‌شود / هر بار که زانو می‌زنیم). پدیده ازخودبیگانگی نیز در گزاره نام خودمان را از یاد می‌بریم تجلی پیدا می‌کند که نشان‌دهنده تهی‌شدن سوژه از فردیت و آگاهی تاریخی خویش است.

در نهایت، محتوای شعر به یک اراده‌گرایی پدیدارشناسانه ختم می‌شود؛ حتی اگر جسم و ساختار مادی زیر فشار خشونت مفرط از بین برود، هسته سخت وجود و امید به بقا در قامت یک عضو حیاتی مقاومت می‌کند.

بررسی سبکی و لحن

سبک اثر، بیان‌گرایانه (اکسپرسیونیستی)، نمادین و معترضانه است. لحن صدای شعر در ابتدا مضطرب، نفس‌زده و اعتراف‌گونه است. این لحن در بندهای میانی حالتی نقادانه و نظاره‌گر به خود می‌گیرد و در بندهای پایانی با تکیه بر واژه اما، به لحنی حماسی، باصلابت و پیش‌گویانه بدل می‌شود.

زمینه‌های تاریخی، فرهنگی و احساسی

از نظر تاریخی و فرهنگی، متن منعکس‌کننده تجارب جمعی جوامع درگیر گذار، بحران‌های اجتماعی و فشارهای زیستی است؛ جایی که انسان‌ها در رقابتی فرساینده برای بقا قرار دارند و تحمیل‌های ارزشی و هنجاری در قالب بایدها آنان را احاطه کرده است.

زمینه احساسی اثر آمیزه‌ای از خستگی روانی، وحشت، احساس حقارت در برابر سازوکارهای سلطه، و در نهایت بازیافتن امید و عزت‌نفس انسانی است. متن مسیر عاطفی خواننده را از انفعال و سرکوفتگی به سوی پالایش و ایستادگی هدایت می‌کند.

نوآوری و اصالت

سید یحیی حسینی امیرآباد در مقام مؤلف، مضامین کهن رهایی و امید را با دغدغه‌های روان‌شناختی و اجتماعی انسان معاصر تلفیق کرده است.

نوآوری شعر در تعریف کارکرد دویدن نه به عنوان نماد پویایی، بلکه به مثابه واکنشی هراس‌آلود و مکانیکی نمود می‌یابد؛ همچنین تصویر فربه شدن قدرت از محل زانو زدن زیردستان، دریافتی تحلیلی و تامل‌برانگیز در بستر شعر است.
محمد فاضلی نژاد
حدود ۱ ماه پیش
درود به جناب حسینی سید عزیز
قلمتون رو خیلی خیلی زیبا تر از قبل خواندم و این خیلی جذاب و دلنشین بود برام
امیدوارم همواره رو به اوج باشی بزرگوار خندانک
سیدیحیی حسینی
سیدیحیی حسینی
۲ هفته پیش
سلام
استاد، عزیزمحمد فاضلی نژاد

تو آن سویِ واژه‌ها، در دلِ مایی
پناهِ خستگان و مأمنِ رؤیایی،

کلامت چون نسیمی از گلستانِ محبت
به جانِ خسته می‌بخشد نفس‌های تماشایی،

نمی‌دانم در این مکتب چه رازی‌ست در پنهان
که هم دردی، هم عشقی، هم‌نشینِ دانایی

سیاه‌مشقِ من، شاگردِ مکتب‌خانه‌یِ دوران
نوشت از شوقِ دیدار، با قلم‌هایِ تنهایی
سپاس ازمهرتان
💐💐🙏🏻
ارسال پاسخ
فرامرز عبداله پور
حدود ۱ ماه پیش
درود
زیبا و دلنشین سروده اید
رقص قلمتان ابدی
⚘⚘⚘
سیدیحیی حسینی
سیدیحیی حسینی
۲ هفته پیش
سلام
استادعزیز، عبدلله پور

تو آن سویِ واژه‌ها، در دلِ مایی
پناهِ خستگان و مأمنِ رؤیایی،

کلامت چون نسیمی از گلستانِ محبت
به جانِ خسته می‌بخشد نفس‌های تماشایی،

نمی‌دانم در این مکتب چه رازی‌ست در پنهان
که هم دردی، هم عشقی، هم‌نشینِ دانایی

سیاه‌مشقِ من، شاگردِ مکتب‌خانه‌یِ دوران
نوشت از شوقِ دیدار، با قلم‌هایِ تنهایی
سپاس ازمهرتان
💐💐🙏🏻
ارسال پاسخ
بهنود کیمیائی
حدود ۱ ماه پیش
درود بی‌کران برشما شاعر محترم...✋
آسمان کلماتتان تماشایی است؛
امیدوارم همیشه هوای دلتان بهاری و آفتابی باشد. ☀️🌸

🌹🌷🌹🌷🌹🌷
سیدیحیی حسینی
سیدیحیی حسینی
۲ هفته پیش
سلام
استاد، کیمیایی

تو آن سویِ واژه‌ها، در دلِ مایی
پناهِ خستگان و مأمنِ رؤیایی،

کلامت چون نسیمی از گلستانِ محبت
به جانِ خسته می‌بخشد نفس‌های تماشایی،

نمی‌دانم در این مکتب چه رازی‌ست در پنهان
که هم دردی، هم عشقی، هم‌نشینِ دانایی

سیاه‌مشقِ من، شاگردِ مکتب‌خانه‌یِ دوران
نوشت از شوقِ دیدار، با قلم‌هایِ تنهایی
سپاس ازمهرتان

🍃💙💐💐🙏🏻

ارسال پاسخ
فاطمه غیبی پور
۲ هفته پیش
خندانک خندانک درود جناب حسینی بسیار زیبا سرودید خندانک
سیدیحیی حسینی
سیدیحیی حسینی
۲ هفته پیش
سلام
استاد، غیبی پور

تو آن سویِ واژه‌ها، در دلِ مایی
پناهِ خستگان و مأمنِ رؤیایی،

کلامت چون نسیمی از گلستانِ محبت
به جانِ خسته می‌بخشد نفس‌های تماشایی،

نمی‌دانم در این مکتب چه رازی‌ست در پنهان
که هم دردی، هم عشقی، هم‌نشینِ دانایی

سیاه‌مشقِ من، شاگردِ مکتب‌خانه‌یِ دوران
نوشت از شوقِ دیدار، با قلم‌هایِ تنهایی

سپاس ازمهرتان
💐💐🙏🏻

حذف
ارسال پاسخ
طوبی آهنگران
۲ هفته پیش
سلام و ادب احترام جناب حسینی بزرگوار
بسیار زیبا ست احسنت بر شما شاعر گرامی
خندانک خندانک خندانک خندانک خندانک
سیدیحیی حسینی
سیدیحیی حسینی
۲ هفته پیش
سلام
استاد، اهنگران

تو آن سویِ واژه‌ها، در دلِ مایی
پناهِ خستگان و مأمنِ رؤیایی،

کلامت چون نسیمی از گلستانِ محبت
به جانِ خسته می‌بخشد نفس‌های تماشایی،

نمی‌دانم در این مکتب چه رازی‌ست در پنهان
که هم دردی، هم عشقی، هم‌نشینِ دانایی

سیاه‌مشقِ من، شاگردِ مکتب‌خانه‌یِ دوران
نوشت از شوقِ دیدار، با قلم‌هایِ تنهایی
سپاس ازمهرتان
💐💐🙏🏻

حذف
ارسال پاسخ
مصیب حیدری (عاطف)
۲ هفته پیش
درود بر شما جناب حسینی، بسیار زیبا و پر معنا سرودین، قلمتون مانا و نویسا خندانک خندانک خندانک خندانک
سیدیحیی حسینی
سیدیحیی حسینی
۲ هفته پیش
باسلام
استاد، مصیب حیدری (عاطف)

تو آن سویِ واژه‌ها، در دلِ مایی
پناهِ خستگان و مأمنِ رؤیایی،

کلامت چون نسیمی از گلستانِ محبت
به جانِ خسته می‌بخشد نفس‌های تماشایی،

نمی‌دانم در این مکتب چه رازی‌ست در پنهان
که هم دردی، هم عشقی، هم‌نشینِ دانایی

سیاه‌مشقِ من، شاگردِ مکتبی خانه‌یِ دوران
نوشت از شوقِ دیدار، با قلم‌هایِ تنهایی
سپاس ازمهرتان

🍃💙💐💐🙏🏻
ارسال پاسخ
تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.


(متن های کوتاه و غیر مرتبط با نقد، با صلاحدید مدیران حذف خواهند شد)
ارسال پیام خصوصی

نقد و آموزش

نظرات

کاربران اشتراک دار

مشاعره

کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
0