هر نفس پردهای از خویش به یک سو بزنم تا به آرامشِ پنهان خودم رو بزنم
کم سخن گفتن من، از سرِ خاموشی نیست حرف را در دل خود پخته و نجوا بزنم
نه به یک خنده دل از خویش جدا خواهم کرد نه به یک وعده، خودم را به کسی وا بزنم
گر ز یاران دل من خسته شد و راهی شد
بهتر آن است که با خویش دمی جا بزنم
هر که بر پای خودش ماند، مرا یاد آمد من هم از ریشه، به تقدیرخودم پا بزنم
ساده گر سهم من از سفرهٔ دنیاست، چه باک نان کم باشد و دل زنده، چه غوغا بزنم
قطرهام، لیک به افتادن خود تن ندهم دل به دریا بدهم، خویش به دریا بزنم
سر فرود آوردن، پیش هوس شأن من نیست گر خمیده شوم، از بهر شرف سر بزنم
تا نفس در من و این پنجره روشن باقیست نگذارم که غبار آید و بر پا بزنم
آخرِ راه اگر از من فقط این یک نفس است میخواهم که به نام دل خود جا بزنم
هرچه از من به جهان میرسد، از جان من است نه برای نام، که از دل به صداها بزنم
گر کسی قصهٔ مرا نشنود، باکی نیست من صدای خویش را تا خود فردا بزنم
هر که با نیش زبان، پرده ز دل میدرد پیش او راز نهان را به سخن وا نزنم
هزار فن ز جهان آموختهام، از رهِ عمر بهترین فن، به هر دام نگاهش پای نزنم
دل به هر چهره نسپارم به تماشای نخست
تا شناسم دل او را، مهر دل جا بزنم
دوست داشتن واقعیست آنگاه که شناختم
مهر را در دل آگاه، نه ز توهّم، بزنم
خالق هزار ترانه
شهرام کاظمی مرادی
به نظرم *وا بزنم* شاید قابلفهم باشه، اما ترکیب چندان جاافتادهای نیست.
گویا منظورتون اینه که نه با یه وعده، خودم رو به کسی عرضه میکنم یا به او میسپارم.
معمولاً میگن *وا نمیدم* یا *بپا وا ندی!*؛ اما *خودم را به کسی وا بزنم* ترکیب آشنایی نیست و ممکنه خواننده رو در دریافت منظورتون دچار ابهام کنه...
از طرفی *وا دادن* بیشتر کاربرد محاورهای داره و به نظرم استفاده از این تعبیر در شعری با زبان معیار، اگر آگاهانه و متناسب با لحن شعر نباشه، ناهماهنگی به وجود میاره...
درودتان
موفق باشیدتان