سلام قارداش
خیلی اشتباه کردم تووی عمرم
خیلی وقتا سرم باد داشت
گهگاه پرسیدم ز مغزم
تک تک اش را توو شیارهای ،
خط مقدم جبهه ی فکر ،
هنوز کاملاً بیاد داشت
گاهی در حدی که آبروم نریزه ،
نوشتم گوشه هایش را روی دفترچه ی یادداشت
انگار تا ابد تمام اشتباهام ،
بهم با چسب قطره ای وصله
کاشکی اشتباهاتم راهِ فرار داشت
کاشکی مثل تنم پا داشت
من نه زجر اینهمه خطارُو میخوام ،
نه حتی بر خوبی پاداش
من فقط میخوام خدام ،
منو به بندگی خودش بپذیره
من دوست دارم با «شهامت» بشم داداش
من دوست دارم هنر رُو یکریز بکاوم
چون میدونم ایده هایم ،
هر روز بیشتر از گذشته ها جا داشت
من کلی رها شده ام ز زشتی
از این دنیا گُل رُو انتخاب کردم
چونکه هر گناه رُو دیدم کلی خار داشت
همیشه خوبیها برام هدیه ای،
ز روحی شاد داشت ،
بهراین بودکه مرا به اینجور سبک زندگانی
دیگه واداشت
تووهمینجورزندگانی جاری بودم که یهویی
دیدم ابلیس داره ، به زندگیم میخنده
من سلام نکردم اما او سلام کرد
با خنده گفت : سلام قارداش
بهمن بیدقی ۱۴۰۵٫۶٫۳۱