يکشنبه ۲۴ آبان
اوج ستاره شعری از جمشید اَحیا
از دفتر فرزانه نوع شعر غزل
ارسال شده در تاریخ دوشنبه ۶ مهر ۱۴۰۵ ۰۰:۵۶ شماره ثبت ۱۴۹۲۲۰
بازدید : ۸۳ | نظرات : ۶
|
آخرین اشعار ناب جمشید اَحیا
|
نشسته ای
به من
نگاه میکنی
که لابلایِ برگ های دفتری
که کوچه هایِ خاطرات را
برویِ من
گشوده
ذرّه ذرّه
غرق می شوم
و بی گُمان
نشانه هایِ خویش را
میانی یک لفافِ کهربایی و
گرفته دست های بی سبب شکسته
از بدن جدایِ سردو
چندش آوری
که ضربِ نبض
می زند
هنوز
به گور می برم
نه با تمامِ خویش
بی گُمانِ خویش
وتو
نشسته ای
کنار قلکِ تهی زِ هیچ
پشتِ ساعتی
که زیرِ پای عابری
شکسته
لنگ میزند
درونِ خویش
سکوت می کنی
نه بر فرودِ من
به اوجِ آن ستاره ای
که در میانِ کهکشان
درونِ یک فضایِ بی نشانه
برای ِ لحظه ای
تمام
نور می شود
وبی سبب
تمامِ نقشِ من
سیاه
می شود
تو
رفته ای
ستاره کو ؟
6/7/405 جمشید اَحیا
|
نقدها و نظرات
تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.