«دنیا رنگ باخته است؛ چرا که آن امنترین پناهگاه،
دیگر نیست.
دیگر خبری از آن نگاهِ حمایتگر
و آن لمسِ آرامشبخش نیست.
این خانه، حالا فقط یک جعبهی خالی از صداست؛ خانهای که بدونِ آن "ستون"، دیگر خانه نیست.
تمامِ آن لحظاتِ حضور و قدرت، مثل ردِ پایِ باران بر شیشه، محو شدند.
در انتهای این مسیر، تنها چیزی که باقی مانده، یک خلأِ بزرگ در قلبِ زندگی است؛ جای خالیای که
با هیچ چیز، حتی با تمامِ جهان، پر نخواهد شد.
این جدایی، راهِ بازگشتی ندارد.»
و در این میان، تنها نامی که در لرزشِ این سکوت،
به تپش میافتد، «لیلا» است؛
دختری که حالا، تمامِ جهانِ او، در اندوهِ جای خالی پدر،
غرق شده است.
اندوهی که چون دریایی، بیکران است و هیچ
ساحلی برای بازگشت ندارد.»
کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست . استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
۸ مهر روز بزرگداشت مولوی، شاعر پرآوازه ایرانی گرامی باد