"از اون روزا تا ام روز یه عمره که می گردم
دنبال اون کسی که تو اون روزا گم کردم"
من خودم نیستم.
خودم را در هفت سالگی ام جا گذاشته ام.
خودم را در باغستان های سیب موچش گم کرده ام،آن هنگام که دختر عمویم سیب بزرگی از شاخه می چیند.
من در دره های کومایی هنوز به دنبال روح می کردم.یادم می آید که دره ها وقت ایوار،سرشار از روح می گشت.
از کودکی تا به حال،
به دنبال چیزی که آن هنگام گم کردم می گردم.
من
دنبال خودم می گردم.
من خودم نیستم،دیگری ام.
گاهگاهی به مرگ می اندیشم.
به زن هم اندیشیده ام؛نه به عنوان آتش.
زن،نسیم را یادم می آورد.
هرگز،هرگز به این خنکا به عنوان دهلیز ِ تاریک ِ شهوات ننگریستم،بلکه خنکای ِ باغ ِ بهشت.
صبح که می شود
و می روم حیاط سیگاری دود کنم،به کمی خدا که در من ساکن است می اندیشم.
جیک جیک گنجشک ها را گوش می دهم،که یعنی خدا هست؛
اما من خودم نیستم،
دیگری هم نیستم.
بخشی از من در قزوین،زیر گام های حقارت ِ زهرا ه. جا مانده،بخشی هم در پادگان عجب شیر،آن هنگام که روانی ام می پنداشتند.
من در شب ستارگان گم شده ام
در شب ِ کومایی آنگاه که در کوه ها ره گم کرده تا سپیده بر صخره ها خفتیم.
من در شب ِ قزوین،عجب شیر و آمل هنوز به دنبال کفش های کودکی ام سرگردانم.
من خودم نیستم.
دیگری هم نیستم.
شاید مسخ شده باشم در دیگری.
شاید شب باشم.
شاید شب،من باشد.
"از اون روزا تا ام روز،یه عمره که می گردم
دنبال اون کسی که تو اون روزا گم کردم"
(برهنه در باران ِ دره ی ِ کومای)
فخرالدین ساعدموچشی
ودرود بر شاعر توانا
اما محجوب و کم فعال این صفحه جناب ساعد....
بسیار خرسندم از حضور شما
شعر بسیار زیبایی بود
لذت بردم
مدتهاست کم پیدایید ...
با اجازه تون چند خطی بر شعر خوبتان نوشتم
بگذارید اول اعتراف کنم که
اشعار شما را بسیار دوست دارم
چون شما در اشعارتان همیشه خود خودتان هستید
بسیار صادقانه حرف دلتان را می زنید و هیچ پرده ای بر احساستان نمی بندید که نشان از شخصیت بی غل وغش و صادق شما دارد گرچه شاید در چیدمان کمی شعرتان پیچیده میشه
اما حرف دلتان را راحت می زنید ....
🌼شما زبان شعری وتکنیک مختص به خودتان را دارید در نوشتن.....
این شعرتان هم مثل تمام اشعارتان زیبا بود
و من بسیار لذت بردم
صداقت و لطافت کلامتان مخاطب را خوب جذب می کند که از ویژگیهای خوب شعر شماست!
✅️خیلی خوب شعر را شروع کردید
با تصویرسازیهای بومی و ملموس
از باغستان های سیب چموش
و دره کومایی ما را به گوشه ای از طبیعت زیبا وبکر و تماشایی وطن می برد
که همین تصاویر ملموس ومحلی صمیمیت خاصی به شعرتان می بخشد
شعر روایت انسانی است که هنوز درگیر گذشته وکودکی اش است و هنوز هم
در جغرافیای کودکی اش راه می رود
انگار دچار نوعی خود گم شدگی است
با یک نگاه هستی شناسانه وفلسفی زیبا
🌼✅️یکی از زیباترین بندهای شعرتان این بود
صبح که می شود
و می روم حیاط سیگاری دود کنم،
به کمی خدا که در من ساکن است می اندیشم.
جیک جیک گنجشک ها را گوش می دهم،
که یعنی خدا هست؛
اما من خودم نیستم،
دیگری هم نیستم.
خیلی زیباست این بند و در واقع تنه ی اصلی شعرتان هم هست
تشبیه کردن زن به نسیم هم در بند بالاتر
خیلی قشنگ
کلمه ی شب که چند بار تکرار شده درشعر
بسیار حرف دارد بخصوص در بند پایانی
من خودم نیستم.
دیگری هم نیستم.
شاید مسخ شده باشم در دیگری.
شاید شب باشم.
شاید شب،من باشد.
این بند پایانی بسیار عالی بود
خوب به پایان بردید شعر را
و خیلی عالی ذهن مخاطب را به چالش کشیدید
✅️شب می تواند استعاره از تاریکی و رمز آلودگی باشد می تواند اشاره به
زندگی سخت و بدون امید باشد
🔶️🔷️در کل شعرتان خیلی خوب و دوست داشتنی است و تصاویر خوبی هم دارد
اما هنوز می شود کمی روش کار کرد و بااجازه تون به چند نکته اشاره می کنم
🔷️اول اینکه شعرتان کمی در برخی از بندها
حالت گزارشگونه و روایی به خود گرفته
و اشارات مستقیمی داشته اید که بهتره تصویری تر بشه
مثلا این بند
بخشی از من در قزوین،
زیر گام های حقارت ِ زهرا ه. جا مانده،
بخشی هم در پادگان عجب شیر،
آن هنگام که روانی ام می پنداشتند!
میشد تصویری تربشه مثلا اینجوری
آن هنگام که
روحم در زنجیر درد
دست وپا می زد
ومردم روانی ام می پنداشتند.
🔷️دوم هم اینکه چیدمان شعر کمی بهم ریخته است و مثل یک متن در برخی جاها پست سرهم ردیف شده و بهتر است
که ویرایش شود!
🔷️و سوم هم اینکه کمی به نظرم اگر بندها را پس وپیش کنید شعر تاثیر گذارتر خواهد شد ...
🔷️وچهارم هم در برخی جملات ضعف تالیف وجود دارد و زمان فعلها همخوانی ندارد
و باید جمله بندیها درست شوند
🔶️من اگر می خواستم ویرایشش کنم
اینگونه با همان بند قوی شعرتان شروع می کردم؛
صبح که می شود
در حیاط سیگاری دود می کنم،
به کمی خدا
که در من ساکن است
می اندیشم.
جیک جیک گنجشک ها را
گوش می دهم،
این یعنی خدا هست؛
اما من خودم نیستم،
دیگری هم نیستم.
من
خودم را
در هفت سالگی ام
در باغستان های سیب موچش
گم کرده ام،
آن هنگام که دختر عمویم
سیب بزرگی از شاخه می چیند.
من در دره های کومایی
هنوز به دنبال روح می گردم.
یادم می آید
که دره ها وقت ایوار،
سرشار از روح می گشت.
گاهگاهی به مرگ می اندیشم.
به زن هم اندیشیده ام؛
نه به عنوان آتش
زن،نسیم را
یادم می آورد.
هرگز،
هرگز به این خنکا
به عنوان دهلیز ِ تاریک ِ شهوات ننگریستم،
بلکه زن درنگاه من
خنکای ِ باغ ِ بهشت است!
از کودکی تا به حال،
دنبال خودم می گردم.
من خودم نیستم،
دیگری ام.
بخشی از من در قزوین،
زیر گام های حقارت ِ زهرا ه. جا مانده،
بخشی هم در پادگان عجب شیر،
آن هنگام که
روحم در زنجیر درد
دست وپا می زد
و مردم روانی ام می پنداشتند!
من در هیاهوی ستارگان گم شده ام
در شب ِ کومایی
آنگاه که در کوه ها ره گم کرده
تا سپیده بر صخره ها خفتیم.
من در شب ِ قزوین،عجب شیر و آمل
هنوز
به دنبال کفش های کودکی ام
سرگردانم!
من خودم نیستم.
دیگری هم نیستم.
شاید مسخ شده باشم در دیگری.
شاید شب باشم.
شاید شب،من باشد.
و البته این ویرایش فقط یک پیشنهاده
و شما می توانید نپذیرید
کلمات وجملات اضافی حذف شد
چیدمان تغییر کرد و
یکی دو جا تغییر تصویری کوچکی داده شد ...
به نظر من شما اگر همین نکات ضعف ساختاری کوچک در اشعارتان برطرف شود
اشعارتان بی نظیر می شوند
شنا یکی از شاعران بالقوه توانمند هستید
عنصر عاطفه وخیال در شعر شما در اوجه
و تعابیر و ترکیبات وتصاویر شعرتان همیشه بکره ....
برایتان آرزوی موفقیت بیشتر دارم