به نام خداوند جان و خرد
که از خاک، جان دگر برفکند
خراسان چو گهوارهٔ ماه بود
نیشابور، آن شهر دلخواه بود
ز خاکش برآمد یکی نام پاک
که «شادیاخ»ش خواند آن مرد خاک
به هر کوی او بوی تاریخ بود
به هر سنگ او نقش یک میثاق بود
چو خورشید زد بوسه بر بام او
جهان خیره شد بر سرانجام او
ز خاکش خرد ریشه در جان دواند
ز هر ذره اش آسمانی برآند
یکی عطار آمد، دل از خویش شست
به راه طلب، هفت شهر عشق جست
یکی خیام آمد، شب خویش دید
ز گردون، هزاران معما شنید
ولی روزگار از جفا کم نکرد
به این شهر دیرینه رحمی نکرد
چنان کوفت بر پیکر شهر، تیغ
که از سنگ او نیز برخاست میغ
به خاکش اگر خون بسیار ریخت
ولی ریشهٔ شهر هرگز نریخت
هزاران خزان آمد و باز رفت
ولی نام او از جهان باز نرفت
نیشابور، ای شهر پیر جوان
ای مانده در جان ایران زمان
تو را گر زمانه به خاک افکند
ز خاکت هزاران سحر برفکند
تو را گر جهان خواست از یاد بَرَد
دل خاک تو نام تو را سپرد
شادیاخ، ای شهر خورشید و راز
بمان در دل خویش، سربلند و ناز
که تا آسمان بر زمین سایه کرد
نیشابور، نامت جهان پایه کرد
✍🏻_فاطمہ سلیمانے«مِـهـتـا»