دفتر آبی
دخترک هفتساله بود و یک دفتر آبی داشت؛ دفتری که هیچکس اجازه نداشت آن را باز کند.
نه اینکه راز بزرگی در آن نوشته باشد. بیشتر صفحهها پر بود از چیزهای کوچکی که برای دیگران اهمیتی نداشت:
پر یک گنجشک،
برگ زرد یک درخت،
شکل ابرها،
و جملههایی کوتاه و کودکانه.
«امروز باران آمد.»
«مامان خندید.»
«گنجشک تنها بود.»
هر چیزی را که نمیخواست فراموش کند، در دفترش مینوشت.
یک روز مادر پرسید:
«چرا همهچیز رو مینویسی؟»
دخترک دفتر را به سینهاش چسباند و گفت:
«میترسم بعضی چیزها اگه نوشته نشن، برای همیشه گم بشن.»
مادر لبخند زد و گفت:
«پس مواظب کلمههات باش.»
دخترک آن شب، قبل از خواب، برای اولین بار جملهای درباره خودش نوشت:
«شاید من یک روز شاعر شوم.»
سالها گذشت.
در مدرسه، معلم یک روز موضوع انشا را روی تخته نوشت:
«اگر میتوانستی با کسی که دیگر در این دنیا نیست حرف بزنی، چه میگفتی؟»
بچهها شروع به نوشتن کردند.
اما دخترک مدت زیادی به صفحه سفید خیره ماند.
او میدانست با چه کسی حرف میزند.
با مادربزرگش.
مداد را برداشت و نوشت:
«مادربزرگ جان،
امروز فهمیدم آدمها فقط وقتی میمیرند که دیگر کسی آنها را به یاد نیاورد.
برای همین من تو را مینویسم،
تا همیشه زنده بمانی.»
معلم نوشته را خواند و مدتی ساکت ماند.
بعد گفت:
«تو میدانی با کلمهها چه کار میکنی؟»
دخترک سرش را تکان داد.
معلم لبخند زد:
«تو داری خاطرهها رو نجات میدی.»
آن روز، دخترک فهمید شاید جملهی آن شبش درباره شاعر شدن، آنقدرها هم دور از واقعیت نبوده است.
اما زندگی، همیشه مثل دفترهای کودکی صاف و بیخط نیست.
چند سال بعد، پدرش بیمار شد.
خانهای که همیشه پر از صدای خنده بود، آرام و ساکت شد.
مادر شبها گریه میکرد و فکر میکرد دخترک نمیبیند.
پدر دیگر نمیتوانست مثل گذشته کنارش بنشیند.
یک شب دخترک کنار تخت او رفت.
پدر دستش را گرفت و گفت:
«وقتی بزرگ شدی، چیزی بنویس که دل آدمها رو گرم کنه.»
دخترک پرسید:
«چرا؟»
پدر لبخند زد.
«چون دنیا به اندازه کافی چیزهای سرد داره.»
چند ماه بعد، پدر رفت.
و بعد از آن، دخترک دیگر چیزی ننوشت.
دفتر آبی را بست و ته کمد گذاشت.
از کلمهها دلگیر شده بود.
سالها بعد، وقتی دختر جوانی شده بود، هنگام مرتب کردن وسایل قدیمی، دفتر آبی را پیدا کرد.
گرد و خاک روی جلدش نشسته بود.
صفحهها را ورق زد.
«امروز باران آمد.»
«مامان خندید.»
«گنجشک تنها بود.»
و بعد رسید به همان جمله:
«شاید من یک روز شاعر شوم.»
لبخند زد.
اما ناگهان صدای پدرش در ذهنش زنده شد:
«چیزی بنویس که دل آدمها رو گرم کنه.»
مداد برداشت.
مدت زیادی به صفحه سفید نگاه کرد.
بعد نوشت:
«بعضی آدمها میروند،
اما صدایشان در زندگی ما میماند؛
گاهی در یک خاطره،
گاهی در یک لبخند،
و گاهی در شعری که سالها بعد نوشته میشود.»
از آن روز دوباره شروع کرد.
نوشتن برایش دیگر سرگرمی نبود.
گاهی یک شعر را چندین بار پاره میکرد.
گاهی ساعتها دنبال یک کلمه میگشت.
گاهی هیچ چیزی برای نوشتن نداشت.
اما ادامه داد.
چون فهمیده بود شاعر بودن فقط زیبا کنار هم گذاشتن کلمات نیست؛
گاهی یعنی از دل یک درد، چراغی برای دیگری بسازی.
چند سال بعد، کتاب شعرش منتشر شد.
روز رونمایی، سالن پر بود.
نام خودش روی جلد کتابی قرار داشت که روزی حتی جرئت نداشت آرزویش را بلند بگوید.
پشت تریبون ایستاد.
همه منتظر بودند شعر بخواند.
اما او به جای کتاب، دفتر آبی را از کیفش بیرون آورد.
گفت:
«اولین دفتر من این بود.
دفتری که یک دختر هفتساله فکر میکرد میتواند با آن چیزهای گمشدنی را نجات بدهد.»
سالن ساکت شد.
او دفتر را باز کرد.
آخرین صفحه هنوز سفید بود.
گفت:
«سالها فکر میکردم باید این صفحه را با بهترین شعرم پر کنم.
اما امروز فهمیدم این صفحه برای من نیست.»
دفتر را بست و ادامه داد:
«این صفحه برای کودکی است که هنوز کسی صدایش را نشنیده.
برای کسی که یک رؤیا دارد، اما از گفتنش میترسد.
برای کسی که شاید روزی شاعر شود، نویسنده شود، نقاش شود، یا فقط دل یک انسان را در یک روز سخت گرم کند.»
لبخند زد.
«فقط کافی است کسی به او بگوید:
حرفت را بنویس؛
دنیا به کلمهی تو احتیاج دارد.»
سالن در سکوت فرو رفت.
دختر جوان به دفتر آبی نگاه کرد.
سالها پیش، دخترکی در اولین صفحه نوشته بود:
«شاید من یک روز شاعر شوم.»
حالا او شاعر شده بود.
اما تازه فهمیده بود بزرگترین شعر زندگیاش، همان شعری نیست که روی کاغذ نوشته؛
بلکه امیدی است که از یک دختر کوچک شروع شد و حالا میتواند به دل هزاران کودک دیگر برسد.
و دفتر آبی، برای اولین بار، دیگر ترسی از سفید ماندن نداشت.
بسیار زیباست
موفق باشید