سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید

منو کاربری



عضویت در شعرناب
درخواست رمز جدید

انتشار ویژه ناب

♪♫ صدای شاعران ♪♫

پر نشاط ترین اشعار

بسم الله الرحمن الرحیم به سایت خودتان شعرناب خوش آمدید مدیر موسس سایت ادبی شعرناب فکری احمدی زاده(ملحق)

چهارشنبه ۲۰ آبان

دفتر آبی

شعری از

سیده مارال موسوی

از دفتر رد پای مارال نوع شعر غزل

ارسال شده در تاریخ پنجشنبه ۱۹ شهريور ۱۴۰۵ ۱۳:۲۵ شماره ثبت ۱۴۸۷۹۷
  بازدید : ۱۴۷   |    نظرات : ۲۹

رنگ شــعــر
رنگ زمینه
دفاتر شعر سیده مارال موسوی

دفتر آبی
دخترک هفت‌ساله بود و یک دفتر آبی داشت؛ دفتری که هیچ‌کس اجازه نداشت آن را باز کند.
نه اینکه راز بزرگی در آن نوشته باشد. بیشتر صفحه‌ها پر بود از چیزهای کوچکی که برای دیگران اهمیتی نداشت:
پر یک گنجشک،
برگ زرد یک درخت،
شکل ابرها،
و جمله‌هایی کوتاه و کودکانه.
«امروز باران آمد.»
«مامان خندید.»
«گنجشک تنها بود.»
هر چیزی را که نمی‌خواست فراموش کند، در دفترش می‌نوشت.
یک روز مادر پرسید:
«چرا همه‌چیز رو می‌نویسی؟»
دخترک دفتر را به سینه‌اش چسباند و گفت:
«می‌ترسم بعضی چیزها اگه نوشته نشن، برای همیشه گم بشن.»
مادر لبخند زد و گفت:
«پس مواظب کلمه‌هات باش.»
دخترک آن شب، قبل از خواب، برای اولین بار جمله‌ای درباره خودش نوشت:
«شاید من یک روز شاعر شوم.»
سال‌ها گذشت.
در مدرسه، معلم یک روز موضوع انشا را روی تخته نوشت:
«اگر می‌توانستی با کسی که دیگر در این دنیا نیست حرف بزنی، چه می‌گفتی؟»
بچه‌ها شروع به نوشتن کردند.
اما دخترک مدت زیادی به صفحه سفید خیره ماند.
او می‌دانست با چه کسی حرف می‌زند.
با مادربزرگش.
مداد را برداشت و نوشت:
«مادربزرگ جان،
امروز فهمیدم آدم‌ها فقط وقتی می‌میرند که دیگر کسی آنها را به یاد نیاورد.
برای همین من تو را می‌نویسم،
تا همیشه زنده بمانی.»
معلم نوشته را خواند و مدتی ساکت ماند.
بعد گفت:
«تو می‌دانی با کلمه‌ها چه کار می‌کنی؟»
دخترک سرش را تکان داد.
معلم لبخند زد:
«تو داری خاطره‌ها رو نجات می‌دی.»
آن روز، دخترک فهمید شاید جمله‌ی آن شبش درباره شاعر شدن، آن‌قدرها هم دور از واقعیت نبوده است.
اما زندگی، همیشه مثل دفترهای کودکی صاف و بی‌خط نیست.
چند سال بعد، پدرش بیمار شد.
خانه‌ای که همیشه پر از صدای خنده بود، آرام و ساکت شد.
مادر شب‌ها گریه می‌کرد و فکر می‌کرد دخترک نمی‌بیند.
پدر دیگر نمی‌توانست مثل گذشته کنارش بنشیند.
یک شب دخترک کنار تخت او رفت.
پدر دستش را گرفت و گفت:
«وقتی بزرگ شدی، چیزی بنویس که دل آدم‌ها رو گرم کنه.»
دخترک پرسید:
«چرا؟»
پدر لبخند زد.
«چون دنیا به اندازه کافی چیزهای سرد داره.»
چند ماه بعد، پدر رفت.
و بعد از آن، دخترک دیگر چیزی ننوشت.
دفتر آبی را بست و ته کمد گذاشت.
از کلمه‌ها دلگیر شده بود.
سال‌ها بعد، وقتی دختر جوانی شده بود، هنگام مرتب کردن وسایل قدیمی، دفتر آبی را پیدا کرد.
گرد و خاک روی جلدش نشسته بود.
صفحه‌ها را ورق زد.
«امروز باران آمد.»
«مامان خندید.»
«گنجشک تنها بود.»
و بعد رسید به همان جمله:
«شاید من یک روز شاعر شوم.»
لبخند زد.
اما ناگهان صدای پدرش در ذهنش زنده شد:
«چیزی بنویس که دل آدم‌ها رو گرم کنه.»
مداد برداشت.
مدت زیادی به صفحه سفید نگاه کرد.
بعد نوشت:
«بعضی آدم‌ها می‌روند،
اما صدایشان در زندگی ما می‌ماند؛
گاهی در یک خاطره،
گاهی در یک لبخند،
و گاهی در شعری که سال‌ها بعد نوشته می‌شود.»
از آن روز دوباره شروع کرد.
نوشتن برایش دیگر سرگرمی نبود.
گاهی یک شعر را چندین بار پاره می‌کرد.
گاهی ساعت‌ها دنبال یک کلمه می‌گشت.
گاهی هیچ چیزی برای نوشتن نداشت.
اما ادامه داد.
چون فهمیده بود شاعر بودن فقط زیبا کنار هم گذاشتن کلمات نیست؛
گاهی یعنی از دل یک درد، چراغی برای دیگری بسازی.
چند سال بعد، کتاب شعرش منتشر شد.
روز رونمایی، سالن پر بود.
نام خودش روی جلد کتابی قرار داشت که روزی حتی جرئت نداشت آرزویش را بلند بگوید.
پشت تریبون ایستاد.
همه منتظر بودند شعر بخواند.
اما او به جای کتاب، دفتر آبی را از کیفش بیرون آورد.
گفت:
«اولین دفتر من این بود.
دفتری که یک دختر هفت‌ساله فکر می‌کرد می‌تواند با آن چیزهای گم‌شدنی را نجات بدهد.»
سالن ساکت شد.
او دفتر را باز کرد.
آخرین صفحه هنوز سفید بود.
گفت:
«سال‌ها فکر می‌کردم باید این صفحه را با بهترین شعرم پر کنم.
اما امروز فهمیدم این صفحه برای من نیست.»
دفتر را بست و ادامه داد:
«این صفحه برای کودکی است که هنوز کسی صدایش را نشنیده.
برای کسی که یک رؤیا دارد، اما از گفتنش می‌ترسد.
برای کسی که شاید روزی شاعر شود، نویسنده شود، نقاش شود، یا فقط دل یک انسان را در یک روز سخت گرم کند.»
لبخند زد.
«فقط کافی است کسی به او بگوید:
حرفت را بنویس؛
دنیا به کلمه‌ی تو احتیاج دارد.»
سالن در سکوت فرو رفت.
دختر جوان به دفتر آبی نگاه کرد.
سال‌ها پیش، دخترکی در اولین صفحه نوشته بود:
«شاید من یک روز شاعر شوم.»
حالا او شاعر شده بود.
اما تازه فهمیده بود بزرگ‌ترین شعر زندگی‌اش، همان شعری نیست که روی کاغذ نوشته؛
بلکه امیدی است که از یک دختر کوچک شروع شد و حالا می‌تواند به دل هزاران کودک دیگر برسد.
و دفتر آبی، برای اولین بار، دیگر ترسی از سفید ماندن نداشت.
۸
اشتراک گذاری این شعر
نقدها و نظرات
محمد حسین اخباری
شنبه ۲۱ شهريور ۱۴۰۵ ۱۰:۴۵
با هزاران درود
بسیار زیباست
موفق باشید
خندانک خندانک خندانک خندانک خندانک
سیده مارال موسوی
سیده مارال موسوی
شنبه ۲۱ شهريور ۱۴۰۵ ۱۵:۴۲
درود بر شما
سپاس از نگاه پرمهرتان، مانا باشید خندانک
ارسال پاسخ
طاهره حسین زاده (کوهواره)
طاهره حسین زاده (کوهواره)
دوشنبه ۲۳ شهريور ۱۴۰۵ ۱۵:۰۴


🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃

طاهره حسین زاده (کوهواره)
دوشنبه ۲۳ شهريور ۱۴۰۵ ۱۵:۰۴
خندانک

پدر دستش را گرفت و گفت:
«وقتی بزرگ شدی، چیزی بنویس که دل آدم‌ها رو گرم کنه.»
دخترک پرسید:
«چرا؟»
پدر لبخند زد.
«چون دنیا به اندازه کافی چیزهای سرد داره.»


سلام نازنین بانوی ادیب مارال جان خندانک


بیکران زیبا نمایشنامه‌ای باتصویرسازی‌های خلّاق
و حکایتی انشایی و مردم‌پسند و هترپرور نگاشتید خندانک خندانک



سلامت و دلشاد باشید روزگارتان خوش خندانک خندانک

جواد مهدی پور
شنبه ۲۱ شهريور ۱۴۰۵ ۰۷:۴۱
درود بر شما بانو موسوی گرانقدر خندانک

زیبا و ناب

خندانک خندانک خندانک
خندانک خندانک
سیده مارال موسوی
سیده مارال موسوی
شنبه ۲۱ شهريور ۱۴۰۵ ۱۵:۴۱
درود بر شما بزرگوار
سپاس از دیده زیبایتان خندانک
ارسال پاسخ
طاهره حسین زاده (کوهواره)
طاهره حسین زاده (کوهواره)
دوشنبه ۲۳ شهريور ۱۴۰۵ ۱۵:۰۵



🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃

ارسال پاسخ
نرگس زند (آرامش)
شنبه ۲۱ شهريور ۱۴۰۵ ۱۱:۰۳
درود ها بر بانوی گرامی خندانک
خندانک خندانک
خندانک
سیده مارال موسوی
سیده مارال موسوی
شنبه ۲۱ شهريور ۱۴۰۵ ۱۵:۴۳
درود، سپاس از شما بانوی گرامی خندانک خندانک
ارسال پاسخ
طاهره حسین زاده (کوهواره)
طاهره حسین زاده (کوهواره)
دوشنبه ۲۳ شهريور ۱۴۰۵ ۱۵:۰۵



🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃

ارسال پاسخ
محمدکریمی (پویا)
شنبه ۲۱ شهريور ۱۴۰۵ ۱۳:۲۱
شاید یک روز من هم شاعر شوم خندانک
درود بانو خندانک خندانک
سیده مارال موسوی
سیده مارال موسوی
شنبه ۲۱ شهريور ۱۴۰۵ ۱۵:۴۴
درود بر شما
سپاس از مهرتان خندانک
ارسال پاسخ
طاهره حسین زاده (کوهواره)
طاهره حسین زاده (کوهواره)
دوشنبه ۲۳ شهريور ۱۴۰۵ ۱۵:۰۵



🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃

ارسال پاسخ
ایمان اسماعیلی (راجی)
شنبه ۲۱ شهريور ۱۴۰۵ ۱۴:۳۲
بسیار ارزشمند است
دستخوش خواهر گرامی
زنده باد خندانک خندانک
سیده مارال موسوی
سیده مارال موسوی
شنبه ۲۱ شهريور ۱۴۰۵ ۱۵:۴۵
درود بر شما
سپاس از نگاه پر مهران
برقرار باشید خندانک
ارسال پاسخ
طاهره حسین زاده (کوهواره)
طاهره حسین زاده (کوهواره)
دوشنبه ۲۳ شهريور ۱۴۰۵ ۱۵:۰۵



🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃

ارسال پاسخ
علیرضا حاجی پوری باسمنج راوی عشق
شنبه ۲۱ شهريور ۱۴۰۵ ۲۰:۱۱
درود بر شما خندانک
سیده مارال موسوی
سیده مارال موسوی
دوشنبه ۲۳ شهريور ۱۴۰۵ ۱۴:۴۳
درود، سپاس از شما خندانک
ارسال پاسخ
طاهره حسین زاده (کوهواره)
طاهره حسین زاده (کوهواره)
دوشنبه ۲۳ شهريور ۱۴۰۵ ۱۵:۰۵



🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃

ارسال پاسخ
حمیدرضا متولی
شنبه ۲۱ شهريور ۱۴۰۵ ۲۰:۴۹
درود بر شما
🌷🌹🌹🌹
سیده مارال موسوی
سیده مارال موسوی
دوشنبه ۲۳ شهريور ۱۴۰۵ ۱۴:۴۳
درود،سپاس از شما خندانک
ارسال پاسخ
طاهره حسین زاده (کوهواره)
طاهره حسین زاده (کوهواره)
دوشنبه ۲۳ شهريور ۱۴۰۵ ۱۵:۰۵



🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃

ارسال پاسخ
بهنود کیمیائی
شنبه ۲۱ شهريور ۱۴۰۵ ۲۲:۳۳

قلمتان همیشه جاری و پاینده باشد؛ ✍️
از خواندن این اثر بسیار بهره بردم.
🌹🌹🌹🌹🌹
سیده مارال موسوی
سیده مارال موسوی
دوشنبه ۲۳ شهريور ۱۴۰۵ ۱۴:۴۵
درود بر شما
سپاس از دیده پرمهرتان، تندرست باشید خندانک
ارسال پاسخ
طاهره حسین زاده (کوهواره)
طاهره حسین زاده (کوهواره)
دوشنبه ۲۳ شهريور ۱۴۰۵ ۱۵:۰۵



🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃

ارسال پاسخ
مصیب حیدری (عاطف)
شنبه ۲۱ شهريور ۱۴۰۵ ۲۲:۴۸
درود بر شما خانم موسوی گرامی بسیار داستانک زیبایی قلم زدین لذت بردم همزمان با خوندن داستان شما انیمیشین «کوکو» در ذهنم تداعی شد و نیز این بیت:
از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر / یادگاری که در این گنبد دوار بماند

قلمتون مانا و نویسا، لذت بردم خندانک خندانک خندانک خندانک
لایکم خدمتتون خندانک
سیده مارال موسوی
دوشنبه ۲۳ شهريور ۱۴۰۵ ۱۴:۵۶
درود و مهر بر شما خندانک
از این نگاه زیبا و مهرآمیزتان بسیار سپاسگزارم
چه خوش که داستانک یاد «کوکو»را در ذهن شما تداعی کرد
سپاس از مهرِ کلامتان ، تندرست باشید خندانک خندانک
طاهره حسین زاده (کوهواره)
طاهره حسین زاده (کوهواره)
دوشنبه ۲۳ شهريور ۱۴۰۵ ۱۵:۰۶



🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃🌸🍃

ارسال پاسخ
عارف افشاری  (جاوید الف)
سه شنبه ۲۴ شهريور ۱۴۰۵ ۲۰:۱۰
خندانک خندانک خندانک
تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.


ارسال پیام خصوصی

نقد و آموزش

نظرات

کاربران اشتراک دار

مشاعره

سید موسوی (نوریان)

تا که بودیم نبودیم کسی اا کشت ما را غم ِ بی همنفسی اا تا که رفتیم همه یار شدند اا خفته ایم و همه بیدار شدند اا قدر آیینه بدانیم چو هست اا نه در آن وقت که افتاد و شکست
میکائیل نجفی(سراب )

من همان دم که وضو ساختم از چشمه عشق اا چار تکبیر زدم یکسره بر هرچه که هست
محمد رضا خوشرو (مریخ)

تو رو با خودم غریبه از غمم جدا میبینم خودم و پر از ترانه تو رو بی صدا میبینم
یونس آزاد

ما را زغم تو چه پروای شراب است خم گو سر خوو گیر که خمخانه خراب است
طاهره حسین زاده (کوهواره)

ترانه ی محبتِ خدای ِ مهربان شهید ااا خلوصِ آب و آفتاب عروجِ تُردِ جان شهید ااا بداهه ااا سلام با تشکر از لطف شما شاعران گرانقدر اغلب به دلیل مواجهه با پیام بروز رسانیِ سایت قادر به پاسخگویی به پیام های ذره پرور شما در صفحات شعر خودم و یا آندن به اغلب صفحات شعر شما بزرگواران نیستم و فقط از طریق قسمتِ مدیریت نظرات شعر در منوی کاربریِ خودم می توانم نظرات و کامنت های شما را بخوانم و به همین دلیل از دیر خدمت رسیدن های ناچارم عذرخواهم
کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
0