😥بغضی در گلو😥

یکی از بهترین غزل‌های اعتراضی شماست...
خشم و بغض با ظرافت در هر مصرع تعبیه شده...
درود بر شما استاد مردمی و مبارز
شاد باشید

درود استاد عزیز
اجتماعی بسیار زیبا و با شکوه بود

درود بر شما استاد حاجی پوری عزیز
بسیار زیبا وتاثیرگذار بود
افرین بر قلم دغدغه مندتان

درود بر شما استاد حاجی پوری عزیز
زیباسرودید
غمِ ناگفته‌ها شد درد ، بغضی در گلو پیچید

با درود فراوان
جناب حاجی پوری عزیز
بسیار زیبا و هوشمندانه بود تعابیر دلنشین و شجاعانه بود. درودها بر شما .
پاینده و سرافراز باشید.

درود بر استاد گرامی جناب حاجی پوری

همیشه زیبا و ناب می سرایید

زنده باشید به مهر

درود ها استاد حاجی پوری عزیز
بسیار عالی و زیبا استاد
پایدار باشید و رد قلمتان سبز👏👏👏🌹🌹🌹

سپاسگزارم از شما برای یادآوری این بغض در گلو
و همۀ خیانتی که بر این سرزمین ناجوانمردانه کردند و فرومایگان به تحسین شادی نمودند
درودم نثارتان بزرگ مرد

استاد حاجی پوری شاعر فرهیخته
درود بر شما
شعر حضرتعالی که همیشه زیبا و پر دغدغه است . اولین کلمه ی شعر مرا گرفت « غم ناگفته ها»
دلیل غم درد ناگفته ، شاید غرور، عدم اعتماد به نفس ، حیا و یا ترس است. یا شاید همه ی اینها بعلاوه چند چیز دیگر، در صورت تکرار تبدیل به بغض و در صورت عادت تبدیل به بیماری های سخت علاج میشود. ( البته پزشکان محترم بهتر می‌توانند نظر بدهند) بنده از نگاه و زاویه ی دید خود عرض میکنم. حال مد نظر صاحب اثر شاید پدیده ای دیگر است .
در پناه حق

درودتان
بسیار زیبا
احسنت بر شما استاد حاجی پوری گرانقدر

درود تان استاد جاجی پوری بزرگوار

بسیار زیبا وعالی

درود بیکران جناب حاجی پوری گرانقدر
هم شعر زیبا بود هم اجرا قدرتمند
این شعر در قلمرو «صداهای زندانی» نفس می‌کشد. از همان «بغضی در گلو پیچید» تا «نوای یاوه‌گو»، «بوق بازجو» و «نفیر آرزو» – هر سطر یک آوا را روایت می‌کند که یا خفه شده یا تحریف گشته یا به طناب دار سکوت آویخته است.

تصویر محوری «سخن در لابلای کوس شب زندانی» است؛ کوس، نماد اعلام همگانی، اینجا شبی شده که دهان را می‌بندد. «سکوت دوزخی در اوج» همراه با «بوق بازجو» تقابل ترسناکی می‌سازد: آن که باید بپرسد، فریاد می‌زند؛ آن که باید بشنود، سکوت را تحمیل می‌کند.

اما نقطه درخشان، گریزِ ناگهانی در بیت پایانی است: «کبوتر از دل خاکستر خورشید برخیزد». این نه یک امید رئالیستی که یک «انگار» است – مثل «درون قصه‌ی انگار، عطر پیشگو پیچید». یعنی شاید در افسانه‌ای دور، باز هم بویی از آینده‌گوییِ رهایی به مشام رسد. این «انگار» تمام قطعیت‌های تلخ شعر را به تعلیق درمی‌آورد.

قوی‌ترین بیت از نظر تصویر: «به دیوار دلم زد کینه نقشی از رخ سوزان» – زخم‌زدنِ دیوار دل با نقشِ چهره‌ای آتشین، و در ادامه «ضمیرم رود خون دارد»؛ خشونتی چنان درونی که جریانِ اندیشه بدل به رودی سرخ می‌شود.

درود استاد گرانقدر بسیار زیبا و دلنشین مثل همیشه هم شعر هم اجرا عالیست
احسنت به شما و قلم نابتان 🌷🌷🌷

درود بر شما شاعر گرامی جناب حاجی پو ی
غزل بسیار زیبا و دردمندی است
کامروا باشید.

🌷🌹🌹🌹

سلام و احترام
استاد بزرگوار
مثل همیشه زیبا و آموزنده

درود بر شما
بسیار زیبا و دلنشین
احسنت
عالی بود استاد

درود وعرض ارادت خدمت استاد عزل های ناب
بسیار زیبا ودغدغه مند
واقعا لذت بخش است خواندن اشعارتان
موفق وسلامت باشید

درود استاد
غزلتان دغدغه مند و عالیست
به امید فردایی سبز

سلام و احترام آقای حاجی پوری
بسیار عالی 🌷🌷🌷

سلام و درود خدمت شما استاد
زیبا و وزین
دستمریزاد

درود ادیب گرانقدر!
ناب و دردمندانه سرودید.
دکلمه هم زیباست