چه شد؟

به نام پروردگار احساس و اندیشه

درودها ادیب بزرگوار!

بسیار روان و سرشار از احساسی ناب سرودید.
از جنس «دی‌نامه‌های سوگوار و همیشه ماندگار»

سرشار از محتوای دلتنگیِ شاعرانه و لبریز از حس‌آفرینی‌های گویا؛ همراه با آرایه‌های ادبی گیرا که گاهی به گونه‌ی «آرایه در آرایه» در کلام آشکار شده است؛ علاوه‌بر واج‌آرایی‌ها، پاره‌ای دیگر از آرایه‌های ادبی سروده‌ی فراروی عبارتند از:


* کنایه:
_ «دل به آسمان دادی»
- «جان دادی»
- «از نگاه تو خواندم»
- «مرا به دست غزل‌های مهربان دادی»


* استعاره‌ی آشکار:
- «آشیان»


* استعاره‌ی پنهان:
- «بال‌های رهایی»
- «غروب رویا»
- «کنج دلم»


* استعاره‌ی پنهان همراه با «تشخیص»:
- «چشم خوش‌زبان»
- «فاصله‌هایی که واژه‌ات را کشت»
- «دست غزل‌ها»
- «غزل‌های مهربان»


* حس‌آمیزی:
- «چشم خوش‌زبان»
- «دست غزل‌ها»


* پارادوکس نیز در محتوای این بیت موج می‌زند:
من از نگاه تو خواندم غروب رویا را
پگاه دی چه طلوعی به آشیان دادی


* تشبیه:
- «حصار اندیشه»
- «مثنوی دردها»


* مراعات نظیر:
- «زمین» و «آسمان»
- «آسمان» و «پریدی»
- «غروب» و «طلوع»
- «طلوع» و «پگاه»


* تضاد:
- «زمین» و «آسمان»
- «غروب» و «طلوع»


لُبّ کلام:
مواردی که اشاره شد، گزینشی از آرایه‌های ادبی سروده‌ی جاری‌ست؛ با خوانشی نازک‌اندیشانه‌تر، باز هم مواردی را بتوان یافت.


* نکته‌ای خارج از شعر:

پیشنهاد می‌شود در ابتدای سروده‌هایتان به‌جای «بنام او» بنویسید: «به نام او»؛ زیرا همان‌گونه که می‌دانید، در مواردی که «ب» پیشوند باشد، به انتهای واژه‌ی پس از خود می‌چسبد؛ مانند:
- «بنام‌»: معروف و مشهور.
- «بنامیزد»: مخفف (به‌نام‌ایزد) که مفهوم «ماشاء‌الله»، «چشم بد دور» و «مرحبا» را رساناست و به نیت دفع اثر نظر بد و چشم زخم به کار می‌رود؛ مثل این بیت از حضرت حافظ:

آب حیوانش ز منقار بلاغت می‌چکد
زاغ کلک من بنامیزد چه عالی‌مشرب است


ولی اگر حرف اضافه باشد، بهتر است به انتهای واژه‌ی پس از خود (متمم) نچسبد؛ مانندِ «به نام خدا»

سپاس از اشتراک سروده‌ی زیبایتان!

چون سروده‌تان بسیار دل‌انگیز است، پنجره‌ی سبز می‌گشایم برای خوانش بیشتر‌.

لحظه‌نویسی شد؛ کاستی‌ها را بر من ببخشایید!

ردّ قلمتان ماندگار بر صفحه‌ی مهر روزگار!