خیال در خود اندیشه ها می کاشت

مثنوی کوتاه و زیباست
بیت دوم قافیه ندارد

درود جناب عزیزی زیبا سرودی

درود تان باد

درود بر شما 🌺🌺🌺

درود و عرض احترام جناب عزیزی فرهیخته
چه شعر بلند و باشکوهی. مسیرِ خیال تا بیداری را چنان روایت کرده‌اید که انگار روح را از پیله‌های تردید به پرواز درمی‌آورید. «طناب لرزان خواب» و «سخنی در کوه» هر دو استعاره‌های بکری‌اند از شکنندگی رؤیا و صلابت آگاهی. و مصرع «پرستوی وجود دل، در دریای جان حل شد»، موسیقی و عرفانی دارد که تا مدتها در ذهن می‌ماند. اما پایان شعر، «برآمدن آفتاب از دل شبنم» چیزی فراتر از شعر است؛ یک شهود است، یک صبح ازلی. درود بر خیال بلندتان.

سلام و مهر جناب عزیزی
نمره شعرتان عالیست

درود جناب عزیزی گرانقدر
شما به زیبایی نشان دادید که
چگونه یک اندیشه‌ی روشن
می‌تواند از شبنمِ دل،
آفتابی در عالم برانگیزد.
در پناهِ ذوق و سلامت،
پویا و تابنده بماند.

درود بر شما
زیباست
کامیاب باشید
🌷🌹🌷

درود ب. شما استاد
عالی و زیبا
مستدام باشید🌹👏

درود جناب عزیزی گرانقدر
احسنت
قلمت مستدام

درود‌بر‌شما

زحمات‌‌شما‌‌ درآفرینش‌این‌شعر

قابل تحسینست

موفق‌باشید