غوغای رانده شده

درود بر استاد خاص‌نویس
رویا دیگر نهال نورس امید نیست...
روزتان نیکو

درود استاد عزیز
متفاوت و زیباست

سلام و احترام
درودها

درود بر شما استاد آزاد بخت بزرگوار 🌺🌺🌺
سپید زیبایی سرودید 🌺🌺🌺
واقعاً لذت بردم آفرینها

درود وعرض ارادت خدمت استاد ارجمند
گندم یاغی زیباست
موفق وسلامت باشید

درود بر شما جناب استاد آزاد بخت گرامی

زیبا ست

درود بر استاد مبدع سبک فریب


فریبم می دهی با فربه ی مُد
زمانیکه به لاغر می دهی کُد

میان واژه ای ویراژ رفته
چرا فعل نرفته می شود شد؟

با درود فراوان
جناب آزاد بخت گرامی
زیبا سروده اید.
پاینده و سرافراز باشید.

سلام ومهر
خدمت استاد آزادبخت
دایره دایره خون بود
روی پندار رودخانه
وروی پندارگندم های یاغی

مبدع سبک فریب
محمدرضا آزادبخت
خاضعانه از نابیان تقاضای مالیات یاری دارم
همراه باشید

با درود بر محمدرضا آزادبخت عزیز و جهانِ پُرتلاطمِ «سبک فریب»...

نمی‌دانم این شعر را باید خواند، یا باید در آن غرق شد. از همان سطر نخست، با «سنگی از کهکشان» که می‌خواهد «خدایی را غرق در عزای رودخانه‌ها کند»، تکلیفمان روشن می‌شود: با متنی روبه‌رو هستیم که منطقِ روزمره را به سخره گرفته و جهانی از جنسِ رؤیا، عصیان و پندار می‌سازد.

چند تصویر بود که مرا میخکوب کرد:

«بی‌خبر از فسیل‌ها، در رودخانه‌ای باشم گمنام از سحر زنی که میان آبادی گم شده باشد» – اینجا شعر از تاریخ و سنگواره‌ها دل می‌کَنَد تا به زنی برسد که خودش گمشده است. انگار تنها راه رهایی، گم شدن در گمشده‌ای دیگر است.

«خواب طولانی پرنده‌ای که مدام سرانگشت روزگار کتمان خویش بود» – این پرنده انگار خودِ شعر است. خودِ شاعر است. چیزی که باید بخواند و پرواز کند، اما خود را انکار می‌کند و به خوابی طولانی فرو می‌رود.

و این سطر باشکوه: «به پیشواز گندم‌های یاغی / در پی انتحار مترسک‌ها خواهد رفت» – مگر می‌شود خواندش و لرزید؟ گندم‌هایی که یاغی شده‌اند، و مترسک‌هایی که باید خود را نابود کنند. انگار تمام نظمِ تحمیلیِ جهان در حال فروپاشی است.

اما فراتر از همهٔ این تصویرها، یک «بی‌بی» در مرکز شعر ایستاده. بی‌بی‌ای که «نامش سرور اعظم رقص جهان است» و شاعر از او می‌خواهد به مادر بگوید «فرزندی از نسل پیامبران، معراجی را بدون چراغ تنها خواهد گذاشت». این سطر انگار وصیت‌نامه‌ای است در دل طوفان؛ تصمیمی برای رفتن، حتی اگر نوری در کار نباشد.

و پایان شعر، با آن سطرِ تکان‌دهنده: «وحشت از سرزمینی که رؤیا دیگر نهال نورس امید نیست» – این دیگر شعر نیست، فریادی است از اعماق یک روحِ زخم‌خورده که می‌بیند حتی رؤیا هم دیگر جوانه نمی‌زند.

محمدرضا جان، قلمت سرکش است و پندارت بی‌مرز. این شعر نه فقط یک متن، که یک «کورسواری» بود به سمت کهکشانی که خودت ساخته‌ای. همان کهکشانی که شاید روزی نام آتشفشانی شود و همهٔ این روزمرگی را به آتش بکشد.

پاینده باشی.

سلام استاد ازادبخت عزیز
شعر زیبایی بود
پاینده باشید

درود و ارادت استاد ازاد بخت عزیز
سروده زیبایی بود 👏
مانا باشید و سبز👏🌹

سلام و احترام جناب آزاد بخت استاد گرانقدر
درود بر شما و سروده‌ی نابتان

درود بر شما جناب آزاد بخت استاد گرامی
زییا و وهم انگیز است رفص واژه ها در سپیدتان
برقرار باشید‌
🌷🌹🌷

درودتان باد جناب آزادبخت استاد سپیدسرای زیبانویس
بسیار زیبا و دلنشین سروده اید همچو همیشه
رد قلمتان ابدی 🙏🌹🤍

سلام موفق و موید باشید

درودتان جناب آزادبخت
قلم تان پر توان

وحشت از سرزمینی که
رویا دیگر نهال نورس امید نیست
درود بر جناب آزادبخت که سپیدی
قلم زده اید فاخر.
دستمریزاد.

باسلام و درود
مثل همیشه زیبا و عالیست
درودها نثارتان ⚘⚘⚘⚘⚘⚘

درود برشما
زیباست وعالی

درود
زیبا و دلنشین سروده اید
رقص قلمتان ابدی
🌹🌹🌹