شاعر درخواست نقد دارد
 |
|
|
(متن های کوتاه و غیر مرتبط با نقد، با صلاحدید مدیران حذف خواهند شد) 
ارسال پیام خصوصی
|
سایت شعرناب محیطی صمیمی و ادبی برای شاعران جوان و معاصر - نقد شعر- ویراستاری شعر - فروش شعر و ترانه اشعار خود را با هزاران شاعر به اشتراک بگذارید
منو کاربریانتشار ویژه ناب
محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک
♪♫ صدای شاعران ♪♫پر نشاط ترین اشعار۲- پیش کشی ۳- احوالات قارشمیش ۴- جشن بالماسکه ۵- تپش قلب خدا ۶- 🤫 آیین سکوت 🤫 ۷- پُل از جنس نفس ۸- فرو ریختن چرخش ۹- گمگشته ۱۰- 🎺هوار نوا💃 |
اشتراک گذاری این شعر
۳۲ شاعر این شعر را خوانده اند
معصومه خدابنده،علیرضا حاجی پوری باسمنج راوی عشق،محمد حسنی،سید مجتبی یحیی نژاد،سحر کرمی،جواد مهدی پور،پیام مفخم،نعمت طرهانی(پورمستان)،علی عزیزی یحیی پانا،علی نظری سرمازه،مریم رمضانی،حسن گائینی (رزاس)،شاهزاده خانوم،محسن حسینی پور،بهروز چارقدچی (مجنون)،عباسعلی استکی(چشمه)،حمیدرضا متولی،سیاوش آزاد،محمدرضا آزادبخت،آرمان طاهری،مهدی جلالی وند (دلی)،طاهره حسین زاده (کوهواره)،سحرفاطمی زیرک،رحیم فخوری،ابوالحسن انصاری (الف رها)،یوسف باقری،حسن لطفی،فریباایازی روزبهانی،شبنم سلیمی فرد(شاعرشب)،اميرحسين علاميان(اعتراض)،مجید بهلول (میثم)،جمیله عجم(بانوی واژه ها)نقدها و نظرات
 ۲ هفته پیش
درود بزرگواربسیار زیبا و پر احساس بود البته گفته میشود عالم مجردات سوای از بعد زمان و مکان است 
 ۲ هفته پیش
درود فراتر از مرز رفتن آنهم به وسیله ریشه ای در آغوشآنهم به وسیله نامی را در شبنم ها جستن به نظر شما این گونه سخن گفتن مهارت نمی خواهد شعر از ابتدا جوری شروع می شود که خواننده را شوکه می کند شروع با غیبت شروع با نبودن کسی شروع از لحاظ روانکاوی خیلی مهم است آنهم چه شروعی شروعی که بوی مرگ را می دهد بی توسپیده زدن نوعی احساس دلتنگی ست می خواهد باشروع چیزی بگوید می خواهد بی تو چه سرنوشتی را برای خود رقم بزند دلتنگ بودن از نوع سکوت البته فریاد یک نوع رهایی ست فریاد نکشیدن در عین حال اینکه دلتنگی شروع با دلتنگی شروع با سکوت معمولا کسی از پیشت می رود مدتها دلتنگش می شود راستش نوع دلتنگی من با جار وجنجال ست با هیاهو و همه چیز را به هم بریزم اما اینجا شاعر سکوت می کند می خواهد با سکوتش نوع دلتنگیش را به همه نشان بدهد انگشت بی استخوان تصویر زیبا و جالبی ست ومی توان روی این تصویر و ترکیب ساعت ها تامل نمود چه جالب است نان را قسمت کردن آنهم نان خاطره علاوه براینکه تصویر بکر و زیبایی ست جای تامل دارد نان خاطره را برای چه کسی و یا چه کسانی قسمت کنیم آیا این نان با سایر نان ها چه فرقی دارد نان خاطره علاوه بر زیبایی وبکر بودن می تواند راه تعالی شعر را به اوج برساند علف وسپیده بهار وابد خیلی زیبا واژه ها کنار هم نشسته اند تا به ما بگویند علفی که هربهار از سمت تو سپیده می زند تا ابد محمدرضا آزادبخت خرداد ماه1405  چهارشنبه ۱۳ خرداد ۱۴۰۵ ۱۲:۳۸
سلام و احترام حکمت اندیش نگاشتید زنده باشید به قول خیّام نیشابوری : در دایره ای که آمد و رفتنِ ماست او را نه بدایت نه نهایت پیداست کس می نزند دمی در این معنی راست کاین آمدن از کجا و رفتن به کجاست از آمدن و رفتنِ ما سودی کو؟ وَز تار وجود عمر ما پودی کو؟ در چنبر چرخ، جانِ چندین پاکان میسوزد و خاک میشود .. دودی کو؟ سلامت و سرافراز بمانید درپناه امن حق تعالی سعادتمند.  ۱۲ روز پیش
درود بر شما جناب طرهانی عزیز بسیار زیبا بود 
 پنجشنبه ۱۴ خرداد ۱۴۰۵ ۰۰:۲۰
سلامو با اجازه صاحبخانه و اساتید فن وهمه دوستان گرانقدرم شعر "سپیده میزند تا ابد"از جناب نعمت فرهانی را مرور میکنیم با نگاهی تحلیل گرانه . شعر از تقابل تصویر و تفسیر ، پیچیده در واقعیت و حقیقت ، ایجاز و فاصله گذاری های منطقی و قابل قبولش شبیه اشعار مدرن با گرایش به تفکر وگفتگو محور است . این شعر بی روح انگار بد جوری تحت تاثیر جسد خفته در شعر است . شعر گرچه در عذاب فراق ، دچار سوز و گداز است اما اصلا در شمایل یک هجرنامه عاشقانه مجازی وزمینی ظاهر نشده است وما هیچ نشانی از دلدادگی و بده بستان های دلبرانه از عاشق در قید حیات نمی بینیم. به زعم اینجانب ، آنکه به گورستان برای دیدار یار شتافته . روح همان جسدیست که در زیر خاک است و ارتباطی کاملا یک طرفه از سوی شاعر بین جسد و روح برقرار می شود که همین یک طرفه بودنش موجب یک نواختی ،بدو کنش و واکنش های دراماتیکی و اظهارت و احساسات بی پاسخ جناب روح است نسبت به جسد زیر خاک (البته این دیدار روح و جسم مرکب ، برداشت شخصی بنده مخاطب شعر است و ممکن است اصلا نظر شاعر محترم غیر از این باشد) واستاد براهنی متخصص اینگونه اشعار است . شاعر گرامی می توانست با آرایه تشخیص ،جسم را نیز از درون خاک به حرف در آورد و در مقام پاسخ گوی ،شیفتگی و شیدایی روح خویش قرار بگیرد و از هر حس و حالی که در دنیا دیگر می تواند گریبان گیرش شود. البته آنچه بیشتر اهمیت دارد چگونگی اجرای درست مضمون بر روی کاغذ است. قالب شعر.سبک شعر ،نوع زبان ، نوع تقطیع ، کوتاهی یا طولانی بودن سطور و ... که بعقیده این حقیر شاعر در این موارد به موفقیت شایانی دست نمی یازد.خصوصا زبان شعر هم ذات پنداری لازم را با مخاطب ندارد . بازی با کلمات وجملات شعر پسند نمی تواند اعتبار ادبی شعر را بر آورده سازد. لحن شعر کاملا تصنعی ، زبان جویده جویده در روایت ، سطر های نا همگون در تقطیع نا درست ، بی معنی بودن بعضی جملات که با مثال ، خدمتتان عرض می کنم (خودشان را به مردن و رویدن می زنند) یا باید بمیرند و یا برویند ، وحتی می شود گفت که بعضی ها می میرند و بعضی می رویند وگرنه هردو خودشان را به مردن و رویدن می زدند که با عقل جور در نمی آید«با گوشی که گوشت از آن رفته» این جمله را می شود به انواع گونا گون تعبیر کرد « و فاصله تمام زمین است» کدام زمین ؟ کره زمین؟زمین گورستان ؟من مخاطب باید در یابم تو از کدام زمین حرف می زنی« ریشه هایت سفره اند » سفره چی ؟ کرمها و حشرات ؟ خوب اینکه گفتن ندارد واضح است که ریشه سهل است خود جسد سفره است . و ... در مواجه با امر تراژیک ، البته با سبک و سیاق خود شاعر ، یعنی شعری با لو کیشن و حادثه یا اتفاق تک اپیزودیش . این شعر نیازی با پرداخت چنین طولانی را ندارد تا گرفتار اطناب وبی حوصلگی مخاطب در مورد خوانش آن گردد . بارها عرض کرده ام ایکاش شاعران نیز همچون فیلم سازان که تدوین فیلمشان را به تدوینگر غیر خودی می سپارند تا با بی رحمی اضافات و اطناب را حذف می کند . شاعران هم نسخه نهایی باز نویسی را بدون هیچ وابستگی به جمله و یا شرح و ماجرایی . شعر را از زیاده گویی نجات دهند. واما شرح نیمه پر لیوان جناب طرهانی شاعر فعال و پر کاری هستند . قلمی رویا پرداز و سوژه پرور دارند ایشان را آشنا به عالم شعر مدرن دریافتم ، با آتیه ای درخشان. پرهیز از کلمات منسوخ ادبیات سنتی ، اجتناب از سطور طولانی در آثار ، مسلط به واژه های امروزی ، دیالوگ محوری در آثارشان ایشان را شاعری آگاه و اندیشمند و با سواد در شعرمدرن می نمایاند همچنین برداشتم این است از مطالعات عمیقی برخوردارند . در مورد همین شعر پیشنهادی عرض می کنم نه اینکه شعر را دوباره بسرایند .بلکه هنگام سرودن هر اثری زوایای دوربین نگاهشان را در نقاط مختلف سوژه قرار دهند و این تجربه باعث اتفاقات حیرت انگیزی می شود مثلا من الان جای روح را با جسد عوض می کنم یعنی نقش اول را به جسد می سپارم که از قبر بیرون آمده در پی روح خود می گردد و با کلی گلایه و شکایت از عذاب قبر بخاطر گناهانش . جسد روح را مقصراصلی می داند چرا که همیشه در تملک او بوده است ودر اینجاست که گره داستان بسته می شود ومخاطب را بدنبال می کشد. اگر انسان در حیاتش با جسم مادی مرتکب گناه می شود چرا در آخرت روحش باید گرفتار عذاب و شکنجه قرار بگیرد؟ البته بزرگان حوزوی پاسخ فرمودند که جسم و روح باهم تنبیه خواهند شد. حالا بازهم سوال پیش می آید که مگر روح مالک مطلق و تمام اختیار دار کالبد انسان نیست؟ در میان جسم چرا باید تاوان دهد؟... و با این نگاه پیشنهادی بنده بیشتر می توان به فلسفه خلقت روح و جسم و چند چون هایش پرداخت. این نگاه که بیشتر از نقد ، تحلیل گونه با شعر جناب طرهانی پرداختم کاملا بداهه و بدون نسخ برداری تایپ شده احیانا"کم وکاستی و اغلاط املائی و انشائی را به بزرگواری خودتان ببخشید و دست آخر جناب فرهانی بنده همیشه بقول دکتر بهشتی (( تلخی برخورد صادقانه را به شیرینی کاذب برخورد منافقانه ترجیح می دهم)). برای همه دوسنتان گرانقدر خصوصا ایرانِ عزیزمان آرزوی سرافرازی دارم   ۲ هفته پیش
تو زیر خاکی و من روی خاکو فاصله تمام زمین است👏👏 استاد طرهانی عزیز بسیار زیبا بود موفق باشید در پناه خدا  ۲ هفته پیش
سلام و احتراماستاد پورمستان عزیز زیبا و پرمعنی و آموزنده
 ۲ هفته پیش
درود بر شما جناب استاد طرهانی گرامیناب سرودید زنده باشید به مهر
 ۲ هفته پیش
باسلام و درود ، ریشههای تو تاریکی را در آغوش پیچیده و من هر صبح با انگشتهای خالی نامت را روی شبنم میجویم . .سقف نمناک خاک را گوش میایستی و من دست میکشم روی علفهای تازه گویی بازدمِ نفسهای تو هستند با انگشتهای بیاستخوان نانِ خاطره را قسمت میکنی میان کرمها و فرشتهها میان فرسایش و جاودانگی این بخش فکر کنم شاید نیاز به اعراب گذاری داشته باشد : با گوشی که گوشت از آن رفته سقف نمناک خاک را گوش میایستی و این بخش هم فکر کنم نیاز به اصلاح دیکته ای دارد : خودشان را به مردن و رویدن میزنند تصاویر جذاب و البته توام با خاطره ای بوجود آورده اید من نمی دانم وقتی در متن شعر پایین می رفتم همه جا به زیر بعنوان محل حضور کسی که نیست اشاره شده ولی در انتها وقتی می گویی ..."همیشه زیرپایت سبز بودم " این موقعیت مکانی به نظرم به هم می ریزد مثل همیشه اشعارتان سرشار از تصاویر سورئالی است که گاهی به فانتزی نزدیک می شود لذت بردم   ۲ هفته پیش
درود برشما شاعر گرانقدر طرهانی زیباست بسیار عالی سرودید قلمتان مانا
 ۲ هفته پیش
درودجناب طرهانیزیباست
 ۲ هفته پیش
تو زیر خاکی و من روی خاکو فاصله تمام زمین است دلتنگم اما دیگر فریاد نمیزنم میدانم گوشِ دل را به ریشههایت چسباندهای تا صدای پای مرا بشنوی درود بر قلم ناب و بکرتان
 ۲ هفته پیش
ماه پیکر قصه های قدیمیفرخ لقا بود و شیرین و لیلی پاهای کوچک شان بر سبزه های ناتوانی رحمت آورد تقدیم به شما روی علف های تازه درودم نثارتان  ۲ هفته پیش
درود و ارادت استاد طرهانی عزیزسروده ای بس زیبا و دلنشین و اوج احساس و دلتنگی لذت بردم مانا باشید استاد زیبا اندیش🌹👏🌹  ۲ هفته پیش
سلام و احترام جناب طرهانی استاد گرانقدر بسیار زیبا سرودید روز که قدم بگذارم زیرِ خاک و تو بگویی: بالاخره آمدی، دلتنگم من بگویم: همیشه زیر پایت سبز بودم چون علفی که هر بهار از سمت تو سپیده میزند تا ابد چقدر دلنشین و پر از غم هر چند غم هیچوقت دلنشین و زیبا نیست درود بر شما و قلم نابتان که با واژه ها شاهکار می کنید رد قلمتان جاری  ۲ هفته پیش
جناب پورمستاندرود بر شما مگر میشود شعر شما را دید و نخواند؟ امیدوارم بودم که اینبار اذیت نشوم، ولی اذیت شدم. ااز صمیم قلب آرزو میکنم حال دلتان خوب باشد و غزلی با وزن مفتعلن فاعلن پور شور بسرائید و من نیز به عنوان مخاطب به وجد آیم بار غمت میکشم ۲ هفته پیش
درودبرشما شاعر گرامی جناب طرهانی شعرت خواندم زیباست و دلنشین
 ۲ هفته پیش
درود بر جناب طرهانیسپیدی است همچون همیشه زیبا مفاهیم و واژه ها بسیار هم آهنگ و منسجم کنار هم ایستاده و معنی را به مخاطب منتقل می کنند: گاهی خیال میکنم ریشههایت سفرهاند و تو آن زیر با انگشتهای بیاستخوان نانِ خاطره را قسمت میکنی میان کرمها و فرشتهها میان فرسایش و جاودانگی و سهم مرا کنار بشقاب خالیام میگذاری پاینده باشید 🌷🌹🌷🌹  ۲ هفته پیش
درودتان باد جناب طرهانی عزیز و ادیب بسیار زیبا و دلنشین سروده اید رد قلمتان ابدی 🙏🤍🌹  ۲ هفته پیش
درود بر شما استاد طرهانی بزرگوار 🌺🌺🌺 بسیار عالی سرودید 🌺🌸🌸 دلتنگم ــ مثل سنگی که راز یک چشمه را تا ابد در سینه نگه داشته است واقعاً لذت بردم آفرینها
 چهارشنبه ۱۳ خرداد ۱۴۰۵ ۰۸:۱۷
درود جناب طرهانی گرانقدر احسنت قلمت مستدام برادر
چهارشنبه ۱۳ خرداد ۱۴۰۵ ۱۹:۴۱
با مهر وسلاممن به شعر تان باز خواهم گشت انشالله البته اگربا دهنیاتم به جمع بندی برسم با کامنت سبز رنگ خواهم نوشت خدمت گرامیتان دیگ دریای دلتان همیشه جوشان
 چهارشنبه ۱۳ خرداد ۱۴۰۵ ۲۰:۳۹
با درود فراوانجناب طرهانی گرامی شعرتان لبریز از تصاویر تکان دهنده از جدایی بین دو انسان به واسطه مرگ و شما با قدرت تخیل این تصاویر تلخ را به زیبایی خلق کردید حس اینکه سبزه ها روح انسانی دارند استعاره ی زیباییست و : " چون علفی که هر بهار از سمت تو سپیده میزند تا ابد" پاینده و سرافراز باشید.  چهارشنبه ۱۳ خرداد ۱۴۰۵ ۲۲:۵۹
درود تان دوست ادیبمانا و نویسا باشید
تنها کابران عضو میتوانند نظر دهند.
|
نقد و آموزشنظراتکاربران اشتراک دار
محل انتشار اشعار شاعران دارای اشتراک
مشاعره |
|||||||
سیاوش آزاد
محمد رضا خوشرو (مریخ)
دکتر سیدمحمدرضا لاهیجی
علیرضا فیضی 
کلیه ی مطالب این سایت توسط کاربران ارسال می شود و انتشار در شعرناب مبنی بر تایید و یا رد مطالب از جانب مدیریت نیست .
استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
استفاده از مطالب به هر نحو با رضایت صاحب اثر و ذکر منبع بلامانع می باشد . تمام حقوق مادی و معنوی برای شعرناب محفوظ است.
و البتعع زیباست
دوسش داشتم با تمام اندوهش...
درود بر شما
شادیهایتان روزافزون