میان مسجد و میخانه

درود بزرگوار
اجتماعی شورانگیز و زیباست

درود جناب گرجی زیبا سرودی

درود بر شما جناب آزموده بزرگوار 🌺🌺🌺
شعر زیبایی خواندم از قلمتان

درود وعرض ارادت
زیباست موفق باشید

درود بر شما آزموده گرامی

زیبا ست مرحبا

سلام بر شما استاد ازموده گرامی
زیبا و دلنشین بود
پاینده باشید

درود جناب آزموده
زیباست

آزموده را
آزمودن خطاست

درودها

درود جناب سیاوشِ عزیز و گرامی
شعرِ شما خوانشی جسورانه از حیرتِ عارفانه در برابرِ
جزم‌اندیشی‌هایِ زمانه است. این‌که در قامتِ شاعر،
توانسته‌اید با زبانی ساده و روایتی خطی، گذارِ از تزویرِ
منبر و مسجد به حقیقتِ درونی را ترسیم کنید،
نشان‌دهنده‌ی تأملِ عمیق شماست.
بسیار زیبا بود آنجایی که تضادهایِ متناقضِ برداشت‌هایِ دینی
(مهر در مقابلِ جلّاد) را در یک ساختارِ شعری کنارِ هم نشاندید؛
چرا که این دقیقاً همان نقطه‌ای است که انسانِ جستجوگر را به مرزِ
(دیوانگی) یا به تعبیرِ عرفا، به مرزِ (رهایی از عقلِ جزئی) می‌رساند.
این شعر نه تنها یک اثرِ ادبی، که مانیفستی علیه قشری‌گری است
که در نهایت به این نتیجه‌ی درخشان ختم می‌شود:
(چو رَه یابی به خود دیگر / نباشد دردِ این دنیا)
قلمتان در مسیرِ حقیقت‌جویی همواره پرتوان و رقصان باد.

درود و عرض احترام جناب آزموده فرهیخته
شعرت را که خواندم، یادِ «قَالُوا إِنَّا لِلَّهِ» افتادم؛ نه از سرِ تسلیم، که از سرِ بازگشت به خویش.

شما در این شعر، مسیرِ تمامِ سالکانِ حقیقی را رفته‌ای؛ از تفرقهٔ «مسجد و میخانه» و سردرگمی میان «مِهر و جَلّاد»، تا رسیدن به آن نقطۀ امنِ درون، جایی که دیگر «دردِ این دنیا» معنایش را از دست می‌دهد. این همان جایی‌ست که مولانا می‌گوید: «در درون خویشتن، با خویشتن خلوت گزین / تا ببینی در درون، آن یار زیبا را عیان».

زیباترین بخشِ شعر برای من، مصرعِ «یکی دیگر خدا را هم / هَیولا می‌کند در مَن» است. کمتر شاعری جرأت می‌کند به این صراحت، از خدا به مثابۀ مفهومی ترسناک و هیولاوار سخن بگوید که آدمی را می‌بلعد. و بعد، در برابرِ این هیولا، تو حبیبِ خودت را در آتشِ جان می‌یابی.

پایان‌بندی هم چکش‌وار فرود می‌آید: «مگر دیوانه‌ای آیا؟». بله، دیوانه‌ای. دیوانه‌ای به سبکِ «اَیُّهَا السّائِلُ عَنّا لَستَ تَدری مَن نَحنُ». همان دیوانگی‌ای که عینِ خردمندی است.

شعرت نه شعار داده، نه موعظه کرده. فقط روایتِ صادقِ یک جست‌وجوی شخصی بوده، از آشوبِ پرسش‌ها تا آرامشِ بی‌نیازی از پاسخ. و این صداقت، شعر را نجات داده.

سیاوش خان
درود بر شما
حیران شعر زیبایتان شدم
چه خوب که با قلم و احوال شریفتان آشنا شدم
با صفا باشید

درود ها استاد گرانقدر
چقدر زیبا و دلنشین سرودید لذت بردم از خوانش شعرتان استاد
برقرار باشید و سبز 🌹👏🌹

درود بر شما بسیار زیباست
جسارتا اگر به جای برخیزد به نظرم بپاخیزد نوشته شود به لحاظ وزن و آنگ خوش اداتر خواهد بود
برخیزد زِ آن اَلحق
بپاخیزد ز آن الحق

درودتان باد جناب آزموده عزیز و ادیب
بسیار زیبا و دلنشین سروده اید
رد قلمتان ابدی🤍🙏🌹

درود بر جناب آزموده گرجی عزیز
قلمت مستدام
زیبا و پر مفهوم بود
آفربن