خروس

درودتان

درود بزرگوار
غمگین و زیباست

درود شاعر عزیز
🌸 الحمدلله الذی جعلنا من لمتمسکین بولایة امیرالمومنین🌸🌸

عید الله اکبر، عید غدیر خم، عید ولایت بر شما مبارک

درود و عرض احترام جناب یحیی نژاد ادیب
چه شعر تکان‌دهنده و عمیقی... از همان تصویر آغازین «پرندهٔ خوش‌آواز با بال شکسته» تکلیف مخاطب روشن می‌شود که با مرثیه‌ای برای خاموشیِ یک روح روبه‌روست؛ روحی که روزگاری آواز می‌خوانده و حالا حتی یارای سرودن دردش را هم ندارد.

تصویر «پشت در بسته ثانیه‌ها را شمردن» و «به یخ تکیه کردن» به طرز هولناکی حسِ انتظارِ بی‌حاصل و سرمای تنهایی را منتقل می‌کند. اینجا شاعر از نبودِ «دستی گرم» می‌گوید، اما فراتر از آن، از نبودِ «دریچه‌ای برای نفس کشیدن» و حتی «صدایی برای شنیدن» می‌نالد؛ یعنی تنهایی‌ای مطلق که تمام حواس را در بر گرفته است.

اما ضربهٔ نهایی را دو سطر پایانی می‌زنید: «راز بقا این است / پیچیدن در جاده‌ای به نام نرسیدن». این بیت به تنهایی یک مانیفست فلسفی است. گویی پذیرفته‌اید که رسیدن، توهمی بیش نیست و هنرِ زنده ماندن، در همین پیچ‌و‌خمِ نرسیدن‌ها خلاصه می‌شود.

و آن پایانِ تلخ و گزنده: «همان به / اسیری باشم / بین دو دیوار». انگار پس از این همه نرسیدن، حتی فریادِ «خروس وقت‌نشناس» هم بیهوده است و تنها گزینهٔ باقی‌مانده، تسلیم شدن به اسارتِ میان دیوارهایی ست که خود بهتر از هر کسی می‌شناسیدشان.

شعرتان ترکیبی از لطافتِ تصاویر و صلابتِ درد بود. نوشتن از آن سخت است، اما خواندنش آسان هم نیست.

سلام جناب یحیی نژاد عزیز
شعر زیبایی بود
ای خروس وقت نشناس
بانگ رفتن ات را بنواز👏👏
پاینده باشید

جناب یحیی نژاد
درود بر شما
بنده نیز مثل صیادی صبور نشسته ام و به دنبال صید واژه
صیدم را از شعر زیبایتان کردم. حلالم کنید

درودها
زیبا بود و پر مفهوم
کامیاب باشید
🌷🌹🌷🌹

درود ها جناب یحیی نژاد گرامی
زیبا و پر معنا و قابل تامل سرودید
رقص قلمتان ماندگار👏👏🌹

درود زیبا سرودی استاد🌹

درود. بر شما جناب یحیی نژاد بزرگوار
زیبا سرودید لذّت بردم

درودتان
احسنت

درود تان دوست ادیب

مانا و نویسا باشید

درود و ارادت بر شاعر ادیب و گرانقدر. تصویرِ تکان‌دهنده‌ی "تکیه بر یخ" در اوج تنهایی و توصیف "جاده‌ای به نام نرسیدن"، غمِ عمیقی را با ظرافتی تمام روایت کرد. تضاد میان آواز پرنده و حصار دیوارها، بسیار اثرگذار و دل‌سوز بود؛ قلمتان مانا.🌹🌿🌱🌷