یار خوش زبان

درود بزرگوار
شورانگیز و زیباست
عارفانه عاشقانه

با درود فراوان
جناب عطائی گرامی
زیبا سروده اید.
پاینده و سرافراز باشید.

درود بر شما جناب عطائی
قلمتان سبز
نفستان گرم

درود و سلام استاد حافض گرامی
🌹🌹🌹

مُلک عالَم را چه مقداری بدون روی تو،
لذّت دنیای فانی را چه سود؟ ای جان من.
مناجاتی زیباست
درودها!

درودتان باد
فرهیخته و شاعر گرامی

قلم سبزتان مانا

درود بر شما جناب احمدزاده
غزل بسیار زیبایی است
مانا باشید
🌹🌷🌹🌷

درود برشما شاعر گرامی احمدزاده
زیباست عالی قلمتان رنگ دریا

درودتان باد جناب عطائی عزیز و ادیب
بسیار زیبا و دلنشین سروده اید
رد قلمتان ابدی 🌹🙏🤍

این شعر از همان بیت نخست، مخاطب را در فضایی صمیمی و آبی می‌نشاند: «من به یادت می‌نشینم پای رود، ای جان من». تکرار «ای جان من» مثل نفس‌های یک ذکر، شعر را به گفت‌وگویی عاشقانه با معشوق بدل می‌کند. چه تصاویر نابی: «چای دود در خیالت» - یعنی عشق همان نوشیدنی سوخته و گرمی است که در غیاب او هم می‌توان از آن لذت برد. «مُلک عالَم را بدون روی تو چه مقدار؟» این پرسش بلاغی، از سر مستیِ بی‌اعتنایی به دنیاست. اما اوج شعر جایی است که از «سحرهایی با رب بر تُراب» می‌گوید؛ بوی جانان از دل عبادت بیرون می‌زند. و حدیث «قال الله» را چه زیبا در بافت شعر نشانده: محبت میوه‌ی درخت صالحات. پایان شعر با حافظ و «شوق خلود» گره می‌خورد؛ گویی بی‌نسیم او، جاودانگی هم سرد است. عاشقانه‌ای که هم زمینی است هم آسمانی.

درود بر شما

سلام و احترام
من به یادت می نشینم پای رود، ای جان من
زیبا و پر معنی

درودها شاعر گرانقدر
عالی و زیبا سرودید
پایدار باشید و سبز👏🍀🌹