خواب از سرم افتاد

باز  قافیه پاشید ؛ قلب قلم افتاد
تا شعله ی چشمت ؛  دامان من افتاد
ازتو چه سرایم ؛ ای ذوق خداوند
هر کس که تو را دید ؛  یاد صنم افتاد
شمشیر دوپهلوست ؛  ابروی کمانت
هم دل برد از جان ؛  هم جان به کف افتاد
از پیچش زلفت  ؛ دل تا به  جنون رفت
بس نام تو گفتم ؛ لب  از نفس افتاد
در وصف  نگاهت  ؛ شعرم به فنا رفت
عاجز غزلم ماند ؛ قافیه ورافتاد
ای  خال لبت یار ؛ آرامش جانم
از  بوسه ی داغت ؛ آتش به تن  افتاد
شب با تو چه شاد است ؛ در بزم وجودت
از هرم نگاهت ؛ ماه هم به تب افتاد
من تشنه کویرم ؛ باران تو جاری ست 
می نوشم از این عشق ؛ خواب از سرم افتاد

✍وحید مشرقی
سلطان احساس
شعر: خواب از سرم افتاد