🥀 لبم تندیس غم. 🥀

چی شده راوی عشق ،چی شده،

چی شده این بدمصب نمی خندد،
چکار داری می کنی،چه شعری
بخدا اگر فقط یک بیت بود کافی بود تا یک دیوانه ای مثل من رو به کوه و بیابون بزنه،جگر از خون گرم شور آزادی شده خالی/به چوب خشک بیجان هیچ جلّادی نمی‌خندد،چقد جلاد شدیم و خبر نداریم،تو راست می گفتی،ولی ما می خندیم راحت،
می خوای برات بازش کنم؟آره می خندیم وقتی یاد گرفتیم خون بمکیم،وقتی یاد گرفتیم ناسپاس باشیم،می خندیم چون بلدیم مسخره کنیم ،نقاب زدیم نمیبینی؟پاش بیفته خودم یپا جلادم،دوره شم دیدم میگی نه؟نگاه کن،تو فکر نکردی من یه اسطوره بنام دارم به اسم ضحاک؟جا خوردی نه؟فکرشم نمی کردی؟بیچاره ضحاک،اگه امروز میومد و می دید من مغز هزارتا آدم رو ،دور ورم رو،از پیر و جوون گرفته تا بچه و زن و دختر و همه،می دید از اسطوره بودن کنار می کشید،تازه اون که نمی خورد مارهای روی دوشش می خوردن ،مارهای روی دوشش می خوردن،آره مارهاش،سی جوون ،اَی خدا،اَی خدا،
باز این گره کور ناکجا اومد سراغم ،
این چیه گفتی راوی عشق،تو قرار بود عشق را روایت کنی نه خون جگر را،
لعنتی فقط مغز می خورد،فقط مغز،
منم مغز خور شدم،
بجای اینکه خون دل بخورم،
خون دل؟
واسه چی من خون دل بخورم،
یکار می کنم اون خون دل بخوره،
مغزشو میخورم،کلی زامبی دیدم،زامبی،بی شعورا اسطوره نازنینم ورداشتن ،ضحاکمو،اسمشو گذاشتن زامبی ،نه ضامبی،نه هر خری، میدن خورد من تا از زامبی درونم غافل بشم،ای خدا فقط پادشاهان اون موقع جلاد داشتن،اما حالا همه جلاد شدیم،همه،جلادیم بخدا که هستیم،سر می بریم نه با شمشیر که با دندون،حلقومشو،خونشو می مکیم. گرگم و گله میبرم،چوپون دارم نمی ذارم دندون من تیزتره،دمبه ی من لذیذتره،چوپونمو کشتم،چوپونمو کشتن،
دلم گرفته راوی عشق،آخه این چه شعری بود
من صاف صاف داشتم رامو می رفتم
تازه شب عیده نمی بینی،
ببین درد داره
درد داره که شعر خوبه،ولی
درد داره
درد داره لعنتی که از یه شعر تعریف می کنی شاعرش دست و پاشو گم می کنه
درد داره هر اراجیفی رو به مغز مخاطب بدیم و بگیم چنین و چنان،درد نه،مرگ داره،
آره اینجا شادی از مردنه،آره بخدا طنین شیون سوگ و هوار شادی از مردن ه،
دیدی
دیدم،
خوب دیدی
خوب دیدمت
ما مردیم
هی دارم به خودم آب مي پاشم و سیلی می زنم،هنگم،
بیداد کجا بود،
بود که جامون اینجا نبود،کشتنش،فکر کردی کار سختی بود،نه نبود،وقتی داشتن می کشتنش،وقتی داشتم می کشتمش بی دفاع بود،حتی زار نزد،گریه نکرد،تو چشمام زل زده بود،تو چشماش،کاش حداقل یه چیزی می گفت تا این جور این وجدا سگ مصب تا خرخره یقمو نمی گرفت،ولی زدم، زدش،زدش زدمش،

می دونی چیه،بخدا که شعرت نازه،
من دارم میرم یه کفن دیگه آماده کنم
یکی دیگه رو داریم می کشیم ،جمعمون جمعه،جمعشون جمعه،
یکی دیگه،راحت و بی صدا،این یکی هم بی پناه افتاده،ناغافل گیرش آوردن،میزنن و در میرن،انگار نه انگار،
من باید برم

درود استاد هنرمند راوی عشق، غزلی دلنشین و روان سرودی و طاووس احساس را به زیبایی در چمن زار واژه ها، به رقص و دلبری در آوردی.
و اما درباره غزل زیبایت
در بحر هزج، با وزن مثمن سالم ( مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن) سروده شده که از وزن های عروضی شاداب و پر انرژی محسوب می شود و با حال و هوای غمناک غزل، پارادوکس شورانگیزی تولید کرده است. علاوه بر این حسن، این اثر به خاطر روان بودن و بیان شیوا، می تواند سرمشقی نیکو برای شاعران تازه کار باشد.
شعر با موضوع شخصی ( غمگینی شاعر و حالت لبش که به خنده باز نمی شود) شروع شده و ناگهان وارد صحنه ی اجتماعی( لاله ها و قربانگاه رهایی) ، فرهنگی ( درد ترانه و سکوت شب) و حتی فلسفی ( بریدن سر چرا) می شود و طوری این حرکت و رشد موضوع سریع و پشت سر هم اتفاق می افتد که شاید با چندین قطعه شعر هم، این تحرک چشم گیر، که در آغوش تنها یک شعر اتفاق افتاده، به سختی ممکن بود.
استفاده از تصاویر بدیع، استعاره ها و تشبیهات هنرمندانه، زینتی مضاعف بر صورت شعر زده و آن را از این نظر هم ممتاز کرده است.
و اما احساس شخصی خودم، از عمق درد تک تک قافیه ها، متاثر و متالم شدم و هم زمان از زیبایی اثر، مشعوف و مست. 🌹