ترازوی خاکستر

درود وکسب رخصت از محضر استاد ملحق در مورد شعر ترازوی خاکستر که عنوانی شاعرانه ویک نوع خلاقیت در تصویر سازی های عمیق است چند خط خواهم نوشت
بند آخرشعر را مورد تحلیل قرارمی دهم
بر دیوار بیکران امکان می نویسیم
عدالت نه معنای کهنه ای ست ،نه آرزو
خشت خامی ست که هرروز
در کوره ی دست هایمان پخته می شود

شاعر در اینجا یک فرایند زنده وانسانی راخلق می کند
تصویر شاعرانه ای قوی ــــــــ دیوار بیکران امکان ــــــــــ
سرشار از ظرفیت وتوان تحقق
این نوشتن کنشی آگاهانه وخلاق ست کنشی آرمان ساز وآرمان گرا
جهان محدود نیست بلکه بی کران ست وانسان می تواند بر آن اثر بگذارد نوعی باور به اراده وامکان تغییر جهان در این جمله نهفته ست
شاعر عدالت را نه امری قدیمی واز رده خارج می داند
نه یک خواسته ی دور و دست نیافتنی
شاعر عدالت رادر ساحت اکنون می بیند
اگر شعر معطوف به نگاهی روبه جلو یا روبه عقب باشد فعل های بیشتری در جمله ها می بینیم واما هر چه فعل کمتر شود شاعر در لحظه ی اکنون قدم بر می دارد واین بر می گرددبه تعابیر زنده ای که شاعر با تصاویر زیبا به نمایش می گذارد واما تصویر مرکزی شعر عدالت به مثابه خشت خامی ست
یعنی عدالت به دست انسانها در لحظه اکنون که پی در پی در حال رخ دادن ست ساخته می شود،
وکوره دست ها استعاره ای زیبا ست
نظیر ها زیبا یی ومحکم در این شعر هست
دیوار کوره و خشت خام
واما نتیجه
اینجا هیچ دیوار کهنه ای وجود ندارد
اینجا دیوار آرزو فرو ریخته می شود
دیواری که خشت خامی در کوره دستها دارد
باقی تحلیل را به دوستان می سپارم اگر نقصانی بود به بزرگی خود مرا ببخشید
با احترام
محمدرضا آزدبخت