تخته نرد

سلام و درود


شعرتان نسبتاً خوب است و تفکّری ژرف‌اندیش دارد‌.

به سبک غنایی است. محتوایی بسیارزیبا دارد.

اما به لحاظِ ساختاری از مشکل قوافی
و چیدمان نامشخص افاعیل رنج می برد .


علی رغم نوسانات موجود در اغلب هجاهای ابیات ،

به بحر و وزنِ هزج مثمّن اخرب مکفوف محذوف می‌ماند.

که با مُداقه‌ای مضاعف و جابجایی برخی واژگانِ مصاریع ، تبدیل به

غزلی مفهوم‌پرداز می‌گردد.

که شاید به مقصود قلم شاعر ارجمند تاحدودی واقف شده باشد.

آنچه از خواندن غزل شما برمی‌آید :



پروانه (که از ) پیله‌ی ( فکرم نَپریده) ست

پروازِ تو از این ( قفسم) ، خاطره (چیده )ست


(پژمرده گُلی بی‌ثمرم ) .. گر ندهی آب

کی‌ساقه شودحاصلم از چشمه که ( دیده‌ ست)


پرپر شده پروازِ من و قلبِ تو خونین

دل پُرتَرم از عشقِ تو ( آلاله دَمیده‌ست )


آن خوابِ تو در چشم من از دل نگران شد

چون بر دل من ( مِهرِ نسیمِ تو وَزیده ست)


این نیز چُنین بگذرد از عمر، چُنان رفت

کز ( رشته‌ی غم ، دکمه‌ی جان‌دوز ) رَمیده ست


یک نکته ‌ی (خاص، جمله ای ) از این غزلم (خوان ):

این (تخته‌ی نَردِ تو و هجرت چه کشیده ست)



ارجمند برادر ، شعرسرودن و
حتّی نُوآوَری و هنجارشکنی در طَرزِ افاعیل و عناصرِ شعری،
فنون و اصولی دارد که آموختن و سپس بکارگیری ِ درستِ آن‌ها
در صِدقِ رَویه، به دور از هرنوع ذهنیت‌گرایی‌هایِ تایید‌ی ،
به شیوایی ِ کلامِ شاعرِ ارجمند می‌انجامد.
در غیر این صورت، نوعی خودفریبی‌ است.


سلامت و سرافراز باشید
قلم‌تان نویسا درپناه حق