تخته نرد

درود بزرگوار
غمگین و زیباست

درود بر شما جناب موسوی عزیز
بسیارزیباست

درود سید جان زیبا سرودی

درود بر شما :

درود جناب موسویان
زیباست


وزن یعنی کوتاه و بلند و انگشت
بجز این فقط مشت

درود بر شما جناب موسوی گرامی

درود تان باد دوست ادیب

سلام وادب جناب نوریان زیبا قلم

زیبا وناب سرودید
من چون عاشق تخته نرد هستم خیلی به دلم نشست ☺️

نویسا باشید با قلمی همواره درخشان 🙏✨️

درود بر شما سید عزیز
عالی بود
فکر می کنم چند جایی واژه ها به خاطر تایپ به هم ریخته اند که درخواندن ممکن است خواننده را دچار اشتباه کند مانند مصرع آخر
برقرار باشید
🌷🌹🌷🌹

درود برشما زیباست

وقت است کــــــــه بنشینی و گیسو بگشایی/
تا با تو بگویــــــم غـــــــــــمِ شب های جدایی/

بزم تو مـــــرا مــــــــــــی طلبد ، آمدم ای جان/
مــــــن عودم و از ســـــــوختنم نیست رهایی/

تـــــا در قفس بــــــال و پر خویش اسیـر است/
بیگانـــــــه ی پرواز بـُـــــــود مــــــــــرغ هوایی/

با شــــــــوق سر انگشت تو لبریز نـــواهاست/
تا خــــــود به کنــــــــــارت چه کند چنگ نوایی/

عمــــــــری است که مــــــــا منتظر باد صباییم/
تــــــا بـــــــو کــــــــه چه پیغام دهد باد صبایی/

ای وای بر آن گوش کـــه بس نغمه ی این نای/
بشنید و نشــــــد آگـــــــــه از اندیشه ی نایی/

درود بر جناب نوریان عزیز دل و جان..

بسیار زیبا و شیرین سرودید..

درود شاعر گرانمایه!
تصاویر لطیف و پیوسته‌؛ از پروانه و پیله تا قفس خاطره،
همگی اندوه اندیشمندانه را به خوبی منتقل می‌کنند.

پرپر شده پرواز من و قلب تو خونین
دل پُرَم از عشق تو معشوقه که رفته ست
آن خواب تو در چشم من از دل نگران شد
چون مهر تو در قلب من ار دیده ک خفته ست
این نیز چُنین بگذرد از عمر، چُنان رفت

درود بر شما شاعر فرهیخته
.چه شعر زیبایی!
از خواندنش لذت بردم. ممنون که این اثر زیبا رو به اشتراک گذاشتید

سلام
خانم حسین زاده به درستی اشاره فرمودند
مفهوم خوب است اما عدم رعایت ارکان‌بندی افاعیل چراغ شعر را خاموش کرده
صد البته پردازش سوژه نیز می‌تواند شعر را شایسته‌تر کند

شما قریحه خوبی داری اگر مطالعه کنی
به نظرم فی الحال اگر از یک‌طرف کتب آموزشی را بخوانی، و از سمت دیگر سرودن را در قالب‌های کوتاه، مثل رباعی و دوبیتی و مفرد تجربه کنی بهتر باشد
چرا که کوتاه‌سرایی شعر را قوام می‌دهد ، وقتی شعرت قوام پیدا کرد بعد برو سراغ غزل

موفق باشید

و از تک تک دوستانی که تاکنون با مهرشان همراهی ام کردند بی نهایت سپاسگزارم، اثر این حقیر خدمت بزرگواران جهت هرگونه تحلیل و بررسی.
شاعر عاشق گمنام و دوره گرد
خاک پای همگان(نوریان)

سلام جناب موسوی عزیز
حس میکنم لااقل بخشی از شعر خطاب به مادر هست
چه حدسم درست باشه چه نه برای مادرتون و شما آرزوی سرفرازی و سلامتی
دارم

سلام و عرض ادب استاد به گزین عزیز🌺
مادرم بالاترین مقام را برایم در هر دو دنیا دارد، عشقی بی چشم داشت، همیشه نگران که همیشه قبل از صرف غذا بفکر من است که من امروز چی
میخوام بخورم، مادرم چون خدایی ست و خالق این خدای عشق، عجب خدایی ست، راستش را بخواهید من اثر شخصی ندارم و ننوشتم، مگر در نوجوانی، من حتی فرصت عاشق شدن به عشق زمینی را هم نداشتم،
با اینکه هر کسی نوشته های منو میخونه اولین فکرش به عشق زمینی برمیگرده، با اینحال من از عشق گفتم که هر عاشقی رو به یاد عشقش بندازه
با اینکه خودم تجربه ای از عشق زمینی را نداشتم، 3سال داشتم و شهیدی قبل از شهادتش آرزو کرد که من در کنار دخترش باشم، سالهای زیادی گذشت
که این را از زبان مادرم شنیدم، تا من به خودم اومدم، اون شخص دیگر نبود
از بدو تولد با همه فرق داشتم، مادرم به اخویم درس یاد می داد، من با اینکه
هیچ درکی نداشتم، وقتی به پرسش و پاسخ میرسیدند، ناخودآگاه چون اخویم جوابش رو نمیدونست، من جوابش رو با جزئیات به مادرم میگفتم، فکر میکردم شاید کمتر غصه بخوره، 18 سال داشتم، رشته ام فنی (نقشه کشی ساختمان) بود، استادم رسما از من خواست که همکارش بشم، من نقشه هارو میکشیدم و اون امضای اجراییش رو میزد، از خانواده ی سطح نه خیلی بالا اما بالا بودم به لحاظ مادی، سر آزمون کنکور سراسری، معاون رئیس اموزش پرورش، خیلی آروم گفت، این مشکلم رو حل کن، برگه هاتو سفید بده و برو و قول نمره ی 90 به بالارو بمن داد، رفت و برگشت دید من منتظرم
اجازه بدن که برگه هامو بدم و برم، گفت: 100 بشی هم بهت صفر میدم اگر نکنی!! نامردی نکرد و صفر داد، مادرم که باورش نمیشد، پیگیری کرد و رتبه ی من در کنکور سراسری ایران، هفتمین نفر از برترین ها بودم، مادرم با چشمای تر اومد خونه و گفت اخه چرا اینقدر آدما ظالمن!؟ برگه رو نشون داد گفت اخه پسرم با چنین رتبه ای بهش صفر میدن، چرا چون باج ندادم، من بخاطر مادرم از ابتدا در خارج از کشور شروع کردم و بجای یک مدرک با 3 مدرک برگشتم، هر چیزی که میخواستم با اراده بدست میاوردم، با اینکه خدا میدونه همین جا، ساعت 5 صبح هر روز از اول پائیز تا آخر زمستان چون حتی ماشین هم توی خیابون نبود، 14 کیلومتر با دوچرخه رکاب میزدم تا سر جلسه ی نقشه کشی به فنی حرفه ای کل برسم، همیشه حقم خورده شد ولی من یه اوف هم نگفتم، ادامه دادم، پر قدرت تر از قبل، من برای نوشتن اشعار،
نه تنها فقط عروض، زندگینامه تمام شاعران رو خوندم حتی باباطاهر که هیچ کسی هیچ اطلاعی ازش نداره، به محض ورودم به سایت، یه پستی دیدم که یک دو بیتی منتشر کرده بود، بی ریا رفتم گفتم این دو بیتی از باباطاهره، اون شخص که الان هم همین جاست، حذفش کرد، تقریبا میدونست هیچ منابعی وجود نداره که بتونه اثبات یا رد کنه، اما حافظه ی من هزار ترابایت جا داره و از تمام هوش های مصنوعی سریع ترم، حتی خیلی چیزا رو که از منابع نامعلومی ارائه میدن، اطلاعاتی بود که من دادم،
دارم از خودم تعریف نمیکنم، این سرگذشت و تقدیر منه،خدا شاهده همین الان از گنجور اومدم معنی و تفسیر هوش مصنوعی رو رد کردم و خودم ویرایشش رو ارائه دادم، فردا تائیدیه ش برام ارسال میشه مثل همیشه و هیچوقت رد نشد، همیشه هم همه جا گمنام و چراغ خاموش بودم، اما از امروز با نام نوریان با گنجور همکاری خودمو شروع کردم، مهم نیست چه کسی چه فکری میکنه، چیزی که من بخوام، وسط سنگ باشه میکشم بیرون تا بدستش بیارم، من خداحافظی نکردم، گفتم دیگه رسمی اثری منتشر نمی کنم، همچنان هستم و همچنان به دنبال دانشم، فقط مرگ میتونه جلوی منو بگیره، در ضمن باید چندین اثرم رو از گذشته ویرایش کنم و دانسته ام رو از هیچ جویای علمی دریغ ندارم و نمی کنم، شاید هیچ کسی باور نکنه، من اولین شعرم طنز بود و شبش شعری در خوابم سروده شد، که هنوز جایی ثبتش نکردم، حتی نام شعر هم من نذاشتم، اسمش پنجره ای رو به خداست
و از همون زمان 14 سالگی شروع به خوندن و نوشتن کردم در کنار درس هام، یک رمان نوشتم و هفت داستان کوتاه، شعر که فراوان، 170 شعرم رو در دو دفتر آتش زدم، میدونین چرا؟ چون برای چاپش 30 سال پیش ازم 50 میلیون میخواستن، در عوض من در مجله ها به چاپ میرسوندم، یکی از پر مخاطب ترین مجله ها بنام مجله ی خورشید، چند سال بعد، مریم حیدرزاده جای منو گرفت، بهتره بگم خودم خواستم و نمیخواستم اون هم مثل من بزنن تو ذوقش، نابینا بود و برام قابل احترام بود، بیخیال 😊 این نیز چُنین بگذرد از عمر، چُنان رفت🪶

یکی از دوستانم مهدی جوینی، شخصیت بسیار آرام و در عین حال بسیار خونگرم است، یک دوستِ دوست داشتنی ست.
یک غزلی نوشته که من خیلی از این غزلش خوشم میاد، میگه که؛
آن که بیش از دگران در دلِ ما جا دارد/
بیـشتر، میل به آزارِ دلِ ما دارد/
ساده تر می شکند شیشهٔ احساست را/
آن کسی که خبر از جای ترک ها دارد/
ما زمین خوردهٔ لبخندِ رفیقی بودیم/
که به سر، شوقِ زمین خوردنِ ما را دارد/
وقتِ غمها دمشان گرم به دورم جمع اند/
لحظهٔ سوختنِ شمع، تماشا دارد/ (عاشق این تصویر پردازیشم)
ما دراین شهر، پیِ سیرتِ زیبا بودیم/
هرکه دیدیم فقط، صورتِ زیبا دارد/
شهرِ ما گرچه شلوغ است به ظاهر اما/
قدِ جمعیتِ خود، آدمِ تنها دارد/

درود وعرض ارادت خدمت سید بزرگوار
زیباست
موفق باشید