کابوس بوسه

درود بر همشهری ‌ و هم تبار عزیزم
این شعر، اثری درخشان، شخصی و قدرتمند در حوزه شعر معاصر فارسی با درون‌مایه‌ای اگزیستانسیالیستی است. نقاط قوت آن در تصویرسازی، ایجاد فضای یکپارچه و پرداختن به دردهای عمیق انسانی است اثری که در مرزهای بالایی کیفیت قرار دارد.

با احترام به ساحت بلند شعر و ادب ایران زمین



حکم است که به آیینِ ادب میهمان این صفحه باشم و به همین بهانه دقایقی وقت گرانبهای صاحب صفحه و عزیزانِ خواننده را هم مصدع.
سعی می‌کنم مجمل و بدور از حاشیه یک برداشت شخصی از آثارِ اخیرِ این شاعر را به قاب پنجره‌ای سبز بکشانم به امیدِ بازتابی مثبت و موثر.
و برای آنکه لحن آرام و دوستانه‌ی بنده برای همه‌ی عزیزان ملموس و محسوس باشد و خدای ناکرده برداشتی سوء حاصل نشود؛ با این انگاره‌ی ساده پیش می‌رویم که، بنده و محمدرضا آزادبخت عزیز (که تا بحال خوشوقتیِ دیدارشان دست نداده‌ اما از صمیم قلب دوستشان دارم) در کافه‌ای روی یک میز، روبروی هم نشسته و دوستانه در حال گفت‌وگو هستیم.
چنانچه جناب آزادبخت عزیز جفا به ادبیات تلقی نکنند، بنده آثار قبلی ایشان را بر حسب عادت اولیه "چراغ خاموش" خوانده‌ام چرا که نظری برای نوشتن نداشتم اگر چه کثرت نظرات را عیار دقیقی برای سنجشِ خلوص اثار نمی‌دانم اما اگر می‌آمدم و چیزی نمی‌نوشتم شاید خاطر جناب آزادبخت مکدر می‌گشت. از طرفی نوشتنِ نظر یا حتی حضور شاعران و میهمانانِ عزیز - بدون درج نظر - را ارزش و احترام می‌دانم و نادیده گرفتنش را بی انصافی.

در دو سه اثر قبلی که از قلم آزادبخت خواندم. از "گورخر (درک یک اندیشه)" تا "زخم دیرین" اغلب با پس‌زمینه‌ای مبهم و غیر قابل تصور، مضامینی وهم‌آلود و معما گونه و شخصیت‌هایی مجهول‌الهویه مواجه بودم که هرچه خواندم نه سرنخی برای رمزگشایی داشتم و نه زمانی برای کدگشایی. و ناچار عطای اثر را به لقایش بخشیدم چرا که معتقدم شعر: شربتی‌ست که در همان خوانش نخست لااقل جرعه‌ای از آن به کام مخاطب شیرین مزه می‌کند در غیر این صورت صرف زمان برای کشف و شهود ممکن است باعث عدم تاثیر گذاریِ شعر و موجب سلب لذت از خواننده گردد.
در مقطعی از فاصله‌ی زمانیِ ذکر شده، به نظرم آمد که از تعداد خوانندگان و صاحب‌نظرانِ این صفحه کاسته می‌شود! دلیل این اتفاق ممکن است سبک وسیاق و ادبیاتِ نگارشیِ مختصِ جناب آزادبخت باشد که بنده به مواردی از آن اشاره داشتم. یا شاید نوع برخورد و توقع ایشان از مخاطبین و میهمانان صفحه‌اش دلیل مهمتری باشد.
مع‌الوصف آنچه که به مرور از آثار اخیر آزادبخت نظرم را جلب کرد و قلمم را به نوشتن وا داشت، تغییر سیاق و تغییر لهجه‌ای‌ست که در اثر حاضر حس می‌شود.
وجود برخی قوافی مانند:
فرا می‌گیرد
خدا می‌گیرد
جدا می‌گیرد
جفا می‌گیرد
سوا می‌گیرد
شفا می‌گیرد
خطا می‌گیرد
و نیز تغیر لهجه در برخی سطور مانند:
زان درد خود رها می میرد
زدل  شر می شود
ز خود خطا می‌گیرد
هر چند جناب آزادبخت می‌توانستند در پرداخت تامل بیشتر و سلیقه‌ی بهتری بکار بگیرند تا رنگ و لعاب و جان تازه‌ای به "کابوس بوسه" ببخشند اما همین جرعه کافی بود تا ابراهیم هداوند به دق‌الباب بیاید و میهمان این صفحه.



با احترام
ابراهیم هداوند
۱۸ بهمن ماه ۱۴۰۴