فلک بس کن

فلک بس کن 
خدا را شاهد اینجا آسمان هم غرق خون،
آهسته می بارد
تمام کوچه های زندگی بامرگ در گیر است
دراین خاک به غم آغشته شادی هم
زمین گیر است
فلک بس کن
نمی بینی که محکوم است بیداری؟
ومجرم، تا
 سر  اندیشه بر دار است
تبرها را نمی بینی؟
برای تاک های تازه روئیده!
گناهش چیست این مادر؟
گناهش چیست خاکش باردار نطفه ی بیدار آزادیست؟
چه می خواهی؟
چرا دست از سر ما بر نمی داری؟
پر از داغیم پراز دردیم
برای حق آزادی
برای زنده ماندن با خدای سایه درگیریم
تو می بینی که اینجا ذره ذره سرخ می میریم
فلک بس کن
خدا را شاهد اینجا ما زمین گیریم

۱۰ بهمن ۴۰۴
سارا(س.سکوت)