نامه

نامه‌ات را گرفتم با حالتی پریشان!
خواندم نوشته‌هایت، آنجا که گفته بودی:

دیگر بدون رویت اینجا نمی‌توان زیست
من نیز بی نگاهت، روزم شبی‌ست تیره

گفتی که بی بهانه برگرد سمتِ من زود
برمی‌گردم بسویت، وقتی که صبح روشن
از پشت این همه غم بر پنجره بتابد!

ای کاش می‌شد امشب این فاصله بسوزد
من سمت تو ببارم، تو سمت من بیایی

تا شهرِ خالیِ من، جانی دوباره گیرد
و این سکوتِ سرد هم در گرمی‌ات بگرید

#محدثه_سمرقندی