قرارِ بیقرار

به هر طرف که نگاه می‌کنم مَدار تویی
میانِ این‌همه سردرگمی، قرار تویی
جهان چه صحنه‌ی بی‌رحمِیست ای نگار من
اگر چه مقصد من از روزگار تویی
میانِ آمدن و رفتن ، چه سرگردانم
جهانِ ممکن و ناممکن این بیقرار تویی
اگرچه در تاریکستان روزگار گم شده ام
ولی تمامِ نور چراغانی روزگارِ تویی
نه می‌رسد به یقین این دلم، نه می‌گذرد
من آینه‌ام و غبارِ منِ گنهکار تویی
کسی به دادِ منِ بی پناه نخواهد رسید
در این میان تمامِ امید و انتظار تویی
وحید،در کدام راه از تو بی‌خبر مانده؟
که هر کجا برود انتهای کار تویی