نان مردم

نان مردم را به خوناب جگر آمیختید
فقر را چون گَرد نفرت پای دل.ها ریختید

پیچشی افتاده درناف معاش از کارتان
دین و دنیا را به تختِ نردِ خون آویختید

آسمان، اندوه باران، در شبی بی انتها
  طبل« دین» کوبیده اما طرح دیگر ریختید

تکیه دادن بر علف مصداق در خود مردن است
جور تان از حد گذشته آرد مردم بیختید

نان مان آجر شد از دستی که بر آتش زدید
هان تنوران! حال خوبی برنمی انگیختید