شعر بی الف

مثنوی بدون "الف"
به غبار عبای پیشوای باورمندان

◽

مَه درخشید و جلوه در خُم کرد
سرو رقصید و گل تبسّم کرد

لب به عشق علی، سخنور شد
دیده جوشید و حوض کوثر شد

به سپهرم کشیده مهرِ علی
چیستم؟ ذره در سپهرِ علی

کیستم؟ عبد کمترینِ نجف
نغمه‌گر بلبل حزین نجف

کیستم؟ شهربند، کوی علی
که ندیدم به غیر روی علی

کیستم؟ بی‌خودی و مدهوشی
به درش عبد حلقه برگوشی

کیستم؟ جرم‌پیشه‌ی علنی
کیستی؟ پرده‌پوشِ همچو منی

کیستم؟ صید زخم خورده‌ی تو
کشته‌ی زنده زنده مرده‌ی تو

که نشد چون زهیر و حر بشود
رفت سوی نجف که دُر بشود

که شکسته نوشت و خسته نوشت
نیک‌بختی ببین! که زی که نوشت

که شکسته نوشت و کوفی، نه
هو کشید و نبود صوفی، نه

شور شعرم نبوده غیر علی
دهنم کی سروده غیر علی

به علی، جز علی، پسندم نیست
عُلقه در قلب دردمندم نیست

که علی کیست؟ کعبه‌ی مقصود
که علی کیست؟ قبله‌ی مسجود

که علی کیست؟ نور، در دیجور
که علی کیست؟ مصحفِ مهجور

که علی کیست؟ بر فلک، محور
که علی کیست؟ بر ملَک، مهتر

که علی کیست؟ نفس پیغمبر
که علی کیست؟ رونق منبر

که علی کیست؟ تیغ برّنده
که علی کیست؟ شیر غرّنده

که علی کیست؟ حیدر صفدر
که علی کیست؟ شرزه‌ی خیبر

که علی کیست؟ میر رزمنده
که علی کیست؟ صد یَلَش، بنده

که علی کیست؟ بر شرور، شرر
که علی کیست؟ بر ضعیف، سپر

که علی کیست؟ بر یتیم، پدر
که علی کیست؟ بر فقیر، گهر

که علی کیست؟ مهترِ هستی
چون که بگشوده خود، درِ هستی

که علی کیست؟ بهترین مردم
برگزیده پی نبی در خُم

که فصیح و بلیغ، در گفتن
گفتنش چه؟ بگوی: دُر سُفتن

هم گَه جنگ، شیر درّنده
که ز خیبر به کلک، در کنده

هم گَه جود، بحرِ پر گوهر
سر دهد گر طلب کند کَس زر

سرّ حق، روح‌بخش هر ذی‌روح
درِ خلقت به صنعتش مفتوح

همه‌ی خلق، ظلّ و وی ذی‌ظل
همه‌ی خلق، جسم و حیدر، دل

هم وصی رسول، هم صِهرش
مه برج بتول، هم مهرش

پدر زینب و حسین و حسن
هر یکی قبله‌ی قبیله‌ی من

گَه وصفش، قلم کلیل شود
طبع صد حِمیَری، ذلیل شود

مرکَب شعر، بی‌نفس گردد
حرف، مرغ و قلم، قفس گردد

که مگر خود به خود رهی بدهد
ره به توصیف خود گَهی بدهد

هین! چه گویی "سره"! مودّب شو
به سگ کوی او مقرّب شو

که به وصف علیست، معبودش
که ز خلقت علیست، مقصودش

شرمگین شد قلم ز گفته‌ی من
قلمِ شرمِ دُر نسُفته‌ی من

که علی در سخن، نمی‌گنجد
در گپ و گفتِ من نمی‌گنجد

توبه کردم ز جز علی زین پس
من و مهر علی، همینم بس