ایران

ظاهرم آراسته، اما درونم بس خراب
جنگلی سرسبزم اما ریشه‌هایم سوخته
بغض‌هایم پشت لبخندی اگر پنهان شده
خنده را جرّاح بر کنج لبانم دوخته

درد دارم در دلم اما مجال آه نیست
سوز سرما میکُشد در سینه‌ام این آه را
آنکه رنجی دیده میداند که پنهان میکنم
در نهاد خویشتن این غصه‌ی جانکاه را

آتش این سینه روزی سر برآرد عاقبت
خشک و تر باهم بسوزد، آه مظلوم است این
ظلم ظالم می‌کَنَد از بیخ و بن بنیان او
بنگری در پهنه‌ی تاریخ معلوم است این

من دیار رستمم، من زادگاه آرشم
بارها ققنوس از خاکسترم برخاسته
نام من "ایران" و فخرم "آریایی" بودن است
غیرت مرد و زنم خاک مرا آراسته

میرسد روزی که من بار دگر با اقتدار
سر بسایم بر فراز آسمان‌ها با غرور
قامتم چون کوه‌هایم برقرار و استوار
سینه‌ام سرشار عشق و چهره‌ام غرق سرور