گوشه نشین

ای که حسرت‌های ما را
کرده‌ای گوشه‌نشین،
به چه شیرین گونهایت،
یک دم این گوشه نشین!

گوشه گوشه کرده‌ای
دل را همه مدهوش خود،

کرده‌ای دل را تمام
قربانی پیچ و خم / گیسوی خود.

دل به دل،
دریا به دریا برده‌ای،
دل در پیِ
چشم خمار و کمان ابروی خود.

پای من سست است
وقت رفتنت یا رفتنم؛
خود کنم بیمار
تا من را کنی درمان
با گرمی آغوش خود.

یا که وقت رفتنت،
از پشت سر،
چشم من را می‌کنی
سرگشته و دلتنگ و تر
با خرامیدن راه رفتن‌/هایِِ
مثل آهوی خود.

من تو را مثل خدا
می‌خواهمت،
می‌خوانمت،
می‌زنم نامت صدا؛

تا که برگردی کنی من را نگاه،
می‌زنی لبخند
و می‌گذاری دو انگشت روی لبت؛

می‌کشی ماشه و
می‌کنی من را
مقتول با شلیک خود.