آفرینش1

صبح زیتون،  سبز فردا،  میفشانی چون ارس را
بالهای بی عقابِ ،  خسته در سوگ  قفس را
باغهای نرگس و خُم،  در دلت لاجرعه پیداست
میکشانی دست نسرین،  مینشانی زخم،  خس را
ای چلیپازلف مفتون،  تیغ بیمارت چو خاقان
آفرینش را بیانگیز، آن همه،  آن هیچ کس را..
بسکه من با تشنه کامی،  گرد چشمانت دویدم
از سیه سنگی شنیدم، لا شریک َجز هوس را
غرق توتستان عطرم،  قرنها، اواره بودی
بوسه ای ناقابل اکنون،  این دهان تنگ گس را
جنگلی از نسترنها، ابر انبیق شبی خوش
نابتر اغوش واکن، خسته میخواهی عسس را