دریا

من میرسم به ساحل چون موج رو به دریا
من خسته ی بیابان افسون صید تورها
چون ماهیان  در آب غافل ز عشق دریا
ناگه اسیر صیدیم بیرون ز عشق و رویا
غرقیم در محبت بی اعتنا به دریا
در آرزوی عشقیم در ساحل سرابها
روزی کنار ساحل گریان عشق دریا
چون کودکی که گم کرد مادر میان زن ها
چون آسمان آبی در موج موج دریا
خود را ببین و بشکن آیینه جفا را
میخی بزن به کشتی صدا بزن ای دریا
شاید موج «امینی» برد تورا به دریا