زمان

ای آنکه به یک نگاه، جان می‌بَری زِ من
گفتی: «کمی زمان» و جهان می‌بَری زِ من

من بندهٔ صبورِ همان وعدهٔ قصیر
در موجِ انتظار، کران می‌بَری زِ من

چون ماهِ نهان به آینهٔ آسمانِ شب
پنهان زِ نظر، نشان می‌بَری زِ من

هر شام به شوقِ صبحِ دیدارِ نازِ تو
از اشکِ نهان، زبان می‌بَری زِ من

در خلوتِ دل، امیدِ تو ای نسیمِ نور
در سایهٔ خود، خزان می‌بَری زِ من

گر باز آیی و برفکنی پرده از نگاه
صد دولتِ بی‌گمان می‌بری زِ من

وحید ار به صبرِ دل وفا کند همیشه
تو ای دلبر، عاقبت ایمان می‌بَری زِ من