ناله ای ازجنس آتش

پر احساس و زیباست

ناله‌ای از جنس آتش

دود می‌آید ز جانم
، شعله می‌بارد ز سر
در تبِ بی‌درمانِ عشق،
خلقی پاک می‌سوزند.
بگو ای حکیمِ ناآزموده!
در آن بساطِ رنگینت چه داری؟
که جز دودی و خاکستری
بر جایِ این همه سوز ننهاده‌ای!
این چه آتشی است
که تا ابد باید در آن گداخت؟
این چه فراقی است
که تا همیشه بایدش خواند؟
به یاد آر آن نویدهای روشن،
آن بشارت‌های گرم
که خطیبِ قبله‌گاهِ دل
، با لهجه‌ای ملکوتی داد
کنون مرا،
که تنها مانده‌ام در این بیابانِ سوزان،
چون بیگانه‌ای می‌نگرانی؟
چو خار می‌پنداری؟
چنین با منِ شکیبا،
با منِ صابر، با منِ نجیب
چرا چون دشمنانِ روزگار رفتار می‌کنی؟

بدان!
بدان که دیگر طاقتم بریده
صبرِمن، که دریاگونه بود، به لب رسید.
شکیبایی‌ام
،چو کوهی که از درون خرد شود،
فرو ریخت.
دیگر من واین خلقِ روزگارِ درجفا
هیچ تاب و تحملی نمانده باقی

بهاالدین داودپور.بامداد
زمستان ۴۰۴

درود بر جناب داودپور عزیز..
بسیار زیباااست..

بادرودفراوان به حضوریکایک سروران وگرامیان اساتیدوادیبان وهنرمندان وشاعران فرهیخته ونیک اندیش خانواده بزرگ ودوستداشتنی شعرناب که باتلاش ومجاهدت بسیارکوشیده تا‌درخت بزرگ هنروادب این مرزوبوم رابه سهم خودبهبودوارتقابخشدوازدل آن شاعرانی بزرگ بااحساسی ناب به جامعه معرفی نمایدجاداردازهمین جاتسکروقدردانی فراوان نمایم ازمدیریت محترم واعضای آن ویادکنم ازعزیزانی که به گردنم حق بسیاردارندازجناب آقای ملحق عزیز .بانو عجم زاده.بانوحسین زاده.جناب امیرجلالی نازنین.جناب استکی .جناب محمدی خراسانی.دوست نازنینم مسعوداحمدی.جناب شاهرخ خان شفیعی.جناب صحبی.جناب احسانی عزیزوخیلی عزیزان وگرامیان دیگرکه من حضورذهن ندارم .....
این عیدبزرگ ونورانی وفرخنده ومبارک راکه میلادمولودکعبه وپیشواوامام راستینمان مولاعلی عی هست برهمه ی شماعزیزان وعاشقان آن حضرت وبرتمام مسلمانان جهان خاصه شیعیان ومحبینش تبریک وتحنیت وشادباش میگویم ازخدای منان آرزوی روزگارسرخوشی رابرای میهنم ایران عزیز به یمن قدمش رقم بزند وازهمین جاباشماعزیزان خداحافظی میکنم ازاینکه نتوانستم شاگردخوبی باشم برمن ببخشید یقین بدانیدبرای همیشه درقلب من جای دارید پاینده وپیروزباشیدونامدار
بهاالدین داودپور.بامداد
زمستان ۴۰۴