برکه افسرده

چون برکه افسرده دور از غم طوفانیم
چون رودِ پراز دردیم آواز نمی خوانیم

ما ماهی دور از آب در ولوله مرگیم
در حسرت یک قطره، از تشنگی جانیم

آواره تر از بادیم بی خانه تر از ابریم
آبستن آه سرد ، از چشمه بارانیم

آواز قناری ها از خاطرمان رفته
بی خواب تر از جفت هر جغد بیابانیم

در کوچه بن بست تنهایی یِ ، تن هاییم
پامال هیا هوی هر کوی و خیابانیم

ما ریشه در این خاک غمدیده گره کردیم
هر یک وجب از آن را آتشکده می دانیم

ای خواب خیال انگیز از خاطر ما برخیز
ما ملّت ایرانیم ، ما عاشق ایرانیم