ناخدا

چشمان تو بر بلندای قامتت مثل فانوس دریایی دلم را به سمت تو هدایت می‌کند.

اما هر لحظه کشتی دل در تلاطم موج‌های بلند و طوفان‌های روزمره به مقصد تو می‌آید.

تو امید و ساحل آرامش این دل زخمی در کوران حوادث هستی.

چه شب‌ها و روزهای تاریکی که یاد روشنی چشمانت مرا به تو رساند و بی‌نظمی ضربان قلبم را آرام کرد.

روشنی چشم‌های تو بر بلندای تاریکی دلشوره‌ها، نور امید من است.

مشخص نبودن ساحل در پهنای گسترده اقیانوس زندگی اوج دلتنگی مرا رقم می‌زند و برای من، که ملوان کشتی خیالاتم هستم دریانوردی در طوفان را فقط دیدار دوباره‌‌ی تو آرام می‌کند.

می‌پرسی پس ناخدا کیست؟
ناخدا خداست.