نفس عماره

چون چشمه درون سنگ
جوشید درون من
حسم به تو یکباره؛

یک بار تو را دیدم،
دل را به تو بخشیدم،
دلبر شکرپاره.

یک دم تو بیا اینجا،
بنشین به کنار من،
تا لمس کنی حسم؛
ای حسرت صدباره.

با تو سخنی دارم
از جوهره‌ی عشقم؛
با بود تو، من بودم؛
ای یاد تو در سینه،
صد گوهر عیاره.

هربار به دل گفتم
یادت برود چشمش،
دل گفت: "چرا سینه
آه می‌کشد هرباره؟"

من چاره‌ی خود دانم؛
آهم کند آرامم؛
تو باز بگو با چه
دل را بکنی آرام،
ساده دل بی‌چاره؟

حالا که تو را دارم،
یک دم به کنار خود،
یک بوسه بده من را
از کنج لبانت خود؛
آرام دلم گردد،
ما را نکن آواره.

گفتا: "بدهم بوسه،
تو رام دلم گردی؟"

گفتم: "چه شود حاصل؟
جز ترس ز رسوایی،
و نهی زند بعد آن
چرا یک بوسه؟
هر دم نفس عماره."