پیچش مو

پیچش موی تو را شعر نکردند دگران
شعر گفتم من از این زلف از این موج روان

رد شدم در خم گیسوی تو و گم گشتم
موج هرکس ببرد، باز نگردد  به کران

عشق، کالای گران بود، ولی بی‌تو چه سود؟
من خریدارِ غمت بودم و این عشقِ گران

هر که را چنبرِ گیسوی تو در دام افکند
نه رهایی طلبد دیگر و نه صبر و توان

باد چون دست به گیسوی تو افشاند شبی
برد با خود دل صد قافله زین کوی و مکان

جنگل موی تو را دیدم و حسرت خوردم
کاش می‌شد بزنم شانه به آن موی فتان

ماه من صورت توست موی تو تاریکی شب
دل و جانم همه قربان تو ای جان و جهان

سجاد ممیوند