دِل

درود بزرگوار
دلنشین و زیباست
مزین به نقد نافذ استاد بانو حکیمی گرامی

درود جناب طاهری
زیباست و دلنشین

درود بر شما جناب طاهری بزرگوار

کردی همه ی زندگی ات آس و قمارش
ماندی وسط معرکه تک خال نداری

گفتی که زمستان غمم می گذرد زود
افسوس که یک دلخوشی امسال نداری

از دور چنان کوه امیدی و پر از شور
نزدیک ولی یک نفس آمال نداری

غزلی زیبا ودلنشین سرودید که چون قهوه ای تلخی اش به جان می نشیند

نویسا بمانید🙏🌺

درودبرشما زیبابود عالی بود خوش آمدید 🌹🌹🏵🏵🏵🏵🪷🪷🏵🏵🏵🏵🏵🏵 🌹🌹🏵🏵🏵🏵🪷🪷🏵🏵🏵🏵🏵🏵 🌹🌹🏵🏵🏵🏵🪷🪷🏵🏵🏵🏵🏵🏵 🌹🌹🏵🏵🏵🏵🪷🪷🏵🏵🏵🏵🏵🏵 🌹🌹🏵🏵🏵🏵🪷🪷🏵🏵🏵🏵🏵🏵 🌹🌹🏵🏵🏵🏵🪷🪷🏵🏵🏵🏵🏵🏵 🌹🌹🏵🏵🏵🏵🪷🪷🏵🏵🏵🏵🏵🏵 خوش آمدید 🌹🌹🏵🏵🏵🏵🪷🪷🏵🏵🏵🏵🏵🏵 🌹🌹🏵🏵🏵🏵🪷🪷🏵🏵🏵🏵🏵🏵 🌹🌹🏵🏵🏵🏵🪷🪷🏵🏵🏵🏵🏵🏵 🌹🌹🏵🏵🏵🏵🪷🪷🏵🏵🏵🏵🏵🏵 🌹🌹🏵🏵🏵🏵🪷🪷🏵🏵🏵🏵🏵🏵 🌹🌹🏵🏵🏵🏵🪷🪷🏵🏵🏵🏵🏵🏵 🌹🌹🏵🏵🏵🏵🪷🪷🏵🏵🏵🏵🏵🏵

با اجازه دستی در شعرتان میبرم امیدوارم بتوانم آنرا بهتر کنم

ای دل چه شد انگار دگر حال نداری
کنج قفسی تنگ و پرو بال نداری

کردی همه ی زندگی ات آس و قمارش
ماندی وسط معرکه تک خال نداری

گفتی که زمستان غمم می گذرد زود
افسوس که یک دلخوشی امسال نداری

از دور چنان کوه امیدی و پر از شور
نزدیک ولی یک نفس آمال نداری

یک عمر به جنگی،کمرت خم شده گویی
باید که ببندی کمر و شال نداری

شب تا به سحر دست به دامان خدا و؛
مقبول نشد حیف که اقبال نداری

زورم نرسید هرچه زدم این در و آن در
چند سال که بگذشته ولی سال نداری

بشکستی و دیگر گره افتاده به کارت
ای دل تو چرا بال و پر و فال نداری...


ای دل چه شد که دیگر حال نداری
کنج قفسی تنگی و پر و بال نداری

تمام زندگانی را بدل به قمار کردی
در معرکه درماندی و تکخال نداری

گفتی که پس از این برف غمت میگذرد
افسوس که یک دلخوشی هم امسال نداری

عمری به جنگی و کمرت خم شده انگار
باید که ببندی کمربند اما شال نداری

از دور همچو کوهی پر عبوری اما
از نزدیک فرصت یک قیل و قال نداری

شب تا به سحر دست به دامان خدایی اما
مقبول نشد این دعا چونکه اقبال نداری

نتوانستی هر چه که به این در و آن در زدی
سالهاست که تو دیگر گذر سال نداری

شکستی و بازهم گره افتاده به کارت
ای دل تو چرا یک پر و بال نداری

ویرایش دومی رو هم میزنم براتون برای آهنگین تر شدن

ای دل چه شده که دگر حال نداری
کنج قفسی تنگ نشسته پر و بال نداری

تمام زندگانی را بدل به قمار کردی و حال
در معرکه درماندی و یک تکخال نداری

گفتی که پس از این برف غمت میگذرد لیک
افسوس که یک دلخوش در عید امسال نداری

عمری به جنگی رفتی و کمرت خم شده انگار
باید که ببندی کمربند ولی شال نداری

از دور همچو کوهی پر عبوری گشتی اما
از نزدیک حتی فرصت یک قیل و قال نداری

شب تا به سحر دست به دامان خدایی ولی باز
مقبول نشد این دعا چونکه تو اقبال نداری

نتوانستی هر چه که به این در و آن در زده ای تو
سالهاست که تو دیگر گذر یک سال نداری

بشکستی و بازهم گره افتاده به کارت
ای دل تو چرا یکدانه پر و بال نداری

شعرتان را خیلی دوست داشتم امیدوارم از تغییرات آزرده خاطر نشید شادکام باشید

سلام خیلی قشنگ بود موفق باشید

درود و احسنت..
بسیار زیباااست..

درود برشما بسیارعالی سرودید

درود بر شما