ماه منیر من تویی ماه تمام و کاملم
نور تو می درخشد از پنجره های غافلم
واژه ی لاله گون من لاله ی واژگون من
به جز طراوت دلت هیچ نبوده حاصلم
تا تو پر از رسیدنم از تو که دل نمی کَنم
بی تو چقدر فاصله نهفته در مفاصلم
علّت دل سپردنم به سر سپردگی رسید
ستاره ی سهیل من چه می کنی تو با دلم !؟
بی تو چقدر فاصله بی تو چقدرها گله
فاصله بین فاصله ، فسیل این فواصلم
بی تو شهاب ریزی ام که در فضا رها شدم
میل سقوط می کنم یا به هبوط مایلم
مشکلم از نبودنت بودن بی تو بودن است
بودن با تو می رسد به داد حل مشکلم
به مرگ خویش راضی ام به جرم بی تو گشتنم
چه خوب اگر که می کند به دیدن تو نائلم
خیره به گُل که می شوم فقط پر از تو می شوم
می گذری چه با شکوه خاصی از مقابلم
به ایست قلب منقلب به احترام نام عشق
که تا به آسمان رسد روح من از تن گِلم
*استاد علی نظری سرمازه*
پر از کم و کاستی ولی دوست داشتم بخونم...
سپاس از استاد نظری برای این غزل پر از احساسشون
قطعا زیبا اجرا کردید و تعارفی در کار نیست👏🌺🌺
خوشبختانه در کشور ما هر گاه به بانوان فضای مشارکت داده شده از آقایان بهتر عمل کردهاند
موفق باشید 🙏