پشیمانی

دل دلبر شکستم من، ندانستم ،خطا کردم
نماندم بر سر  پیمان ، به محبوبم جفا کردم
دو زانو در بغل ، کرد او شکایت از  همه دنیا
که خوردم پشت پا از نارفیقان چون وفا کردم 
دل روشنتر از آیینه اش صد تکه شد از غم
به سنگی که ز خودخواهی منِ عاصی رها کردم
همیشه فکر میکردم که ماند در برم یارم
ندیدم ماه  رویش را  ، چه فرصت‌ها فنا کردم
گزیدم بارها انگشت و خوردم زهر حسرت را
سوار کشتی کاش و به بحر غم شنا کردم
برای ناسپاسی ها گرفت او را ز من دنیا  
به جای رخت دامادی به تن رخت عزا کردم
به خوابم آمد و گفتم حلالم کن، پشیمانم
چه صحبت‌ها که در پنهان برایت با خدا کردم