نبرد با خشکی

شنو ای خردمند روشن‌روان
 بگویم تو را نکته‌ای در نهان
چو خواهی که ایران شود سبز و شاد
 زمینش به حسرت  نگردد به باد
بباید که تدبیر آبی کنیم
 وطن را پر از روشنایی کنیم
دو راه است درمان این درد سخت
 که تا سبز ماند بر و برگ و تخت
یکی عرضه باشد دگر مصرف است
به دانش کنی کار نیکوتر است
ازاول سخن با کشاورز مرد
 که با رنج و زحمت نماید نبرد
مکن غرق در آب این دشت را
 زمین را پر از آب نکن با وفا
ز غرقاب بگذر که راهیست کهن
 روش قطره ای سبز نماید وطن
گیاهی بکارید که آب کم خورد
 که چون بر دهد نعمتش سر شود
پساب تصفیه ها نمایید به فن
 دوای درختان تشنه  کهن
دگر پند دارم به شهر و به کوی
 که ای مردم پاک و پاکیزه‌ خوی
چو بینی دهد لوله ای نشت آب
شتابان درستش نما کم بخواب
هدررفت آب است مرگ حیات
 ببندش که یابی ز خشکی نجات
به شیرهای کاهنده تو روی آر
 که تا کم شود مصرف و رنج کار
چو بیش از نیازت کنی مصرفش
 دهی قیمتی بیش تر بابتش
کسی را که الگوی مصرف شکست
 گرانی ببیند ز بالا و پست
خطابم به دولت بود اینزمان
که یاری نمایید به نسل جوان
کنون بشنو از عرضه و کار نو
 نما سوی فناوری ها تو رو
ز دریا بگیر آب و شیرین نما
 به صنعت بده دشت ها را شفا
چو باران ببارد ز ابر سیا
 مده آب شیرین هدربا خدا
ذخیره نما آب باران پاک
 که سیراب گردد دل تیره خاک
ز چاه کهن هوشمندانه آب
 بکش تا نگردد زمینها خراب
هر آن کس که زد چاه غیرمجاز
 بگیر و ببندش نما حکم باز
چو خواهی که باران ببارد زیاد
 به باروری ابرها کن تو یاد
قوانیـن محکم نویس و بخواه
که هیچکس به کژی نسازد نگاه
بیاموز در مدرسه در کلاس
 به کودک بیاموزای حق‌شناس
بدانند که آب است خون زمین
 نگهدار آن باش و شادان نشین
چو آدینه پندها به کار آوریم
 دوباره بهاری به بار آوریم
شاعر: خداداد آدینه