خنده زنان میمیرم

شب به سودای لبت خنده‌زنان می‌میرم
بی‌تو در هق‌هقِ بارانِ جهان می‌میرم

در نگاهت نفسِ آخر من پنهان است
باز هم با هوسی تلخ و نهان می‌میرم

گرچه هر لحظه دلم سمت تو پر می‌گیرد
چون پرِ خسته ز تقدیرِ زمان می‌میرم

در غمت هر شبِ بی‌صبح، پریشان‌حالم
چون شبی در تبِ تکرارِ فغان می‌میرم

سایه‌ات گر نرسد باز به تنهاییم
بینِ دیوارِ نفس‌های خزان می‌میرم

من که آشوبِ غمت را به جهان باختمش
باز هم در تبِ این عشقِ جوان می‌میرم

بی‌تو از زمزمه‌ی کوچه دل‌آزار شدم
در خیالی که مرا بُرد از آن می‌میرم