دل دریا

                                     دل دریا                                                           
خـیال  روی  آن  فـتانه ی  رعـنا  /  شـبانگاهان چـو  در اندیشه شـد  پـیدا
خـدا دانـد که از بـی تـابیّ هـجـران /  چـه تـوفان انـدرون  سینه شـد بـرپـا   
فـتاد انـدیشه ام در حـلقه ی مشـکین /  فشاند عطری شدم بی خویش و بی پروا
سـحرگاهـان به پایان بردم ایـن  قصه / گـذر کـردم چـو  از  دامـیّ آن یـلدا 
                           که غواصیّ در اندیشه پـردازم / 
                           که یابم  گـوهری انـدر دل دریا
جـمال روی خورشـیدش هویدا  شد /  کـه از دل دیـده ام  مـحو  تمـاشـا  شـد  
چـنان بی پـرده پیدا بود و در جـلوه /  که از حسن رخش میـخانه غـوغا  شـد
ز اشک شـوق دیـده جام دل پـر شد /  ز مسـتی  سـینه ام   غـرق  تـمـنا   شـد  
چه خون دل که در سـودای وصل او /  فروخوردم کـه دل پر خون و دریا شد
                     چو دلبر غمزه ها  می کرد با ایـن دل  
                     حـضورش در دلـم امـید  فـردا  شـد ( مظفر جوینی 1/9/1404 )