کشته‌ی بدون خون بها

حالا تو پُر از حال منی یا که رهایی؟
کُشتی و مرا از  قِبلت نیست بهایی

از قولِ من و عهد تو کو رنگ و نشانه؟
دردا که نبود در طُرُقت عهد و وفایی

بر دوش کشیدم غم عشقت به سراپا
حالا که تو از درد و غم و غصه جدایی

من سوختم از عشق تو در ظلمت و دوری
زین سوختنم نیست تو را نان و نوایی

چشمان تو آن روز که بر من گذری کرد
گفتند مرا نیست به جز وصل  دوایی

چون باد شدی از دلِ من دور و گریزان
من ماندم و این سینه‌ی پر دردِ هوایی

ای کاش بدانی که چه بی‌تاب و پریشان
می‌لرزم و میریزم از این عشق کذایی

حالا به تو و آمدنت نیست امیدی
آرام شدم زینکه تو آرام و رهایی

سجاد ممیوند