میهمان دل

"میهمان دل"
ای گل نسرین من
خوش بوی رنگین من
درقدمت می روم
یارَک دیرین من
شوبه تبسم دمی
نازتوٲم مرحمی
دیده توبگشاببین
اشک چکد چون نمی
چراغ شام سیاه
ٱیینه ات شدبه راه
حرّای چشمان تو
دل بنموده تباه
گل صنم وخانمی
بامنی ودانمی
دیده ندارد گنه
کاردل است گویمی
دل  شبی غوغا کند
غلغله برپاکند
تیرخدنگش ببین
عالمی شیداکند
عالم نازم تویی
سوزم وسازم تویی
سازدلت کوک باد
مَحرم  رازم تویی
راز،دودستان تو
من به سرخوان تو
نشسته درسایه ات
دیده به قربان تو
دیده که دریا شده
سنگ زره وا شده
نسترنی، یاس من
قلب پذیراشده
تکه ای ازقلب را
دست تودادم بیا
گر که  تویکجا دهی
ابروی  مشکینه را
جان به تماشا رود
دیده چه بینا شود
باغ وبهارمنی
غم زدلم واشود
چون توبیایی خَوشم
ای صنم ای مه وَ شم
منت چشمان تو
پادشها می کَشم
زهره گرفتارتو
ماه خریدارتو
من که فتادم به چَه
چاه ِ سرو کارتو
باقریت نغمه خوان
ای گل نسرین بدان
نیست دگر رای دل
جزتو،نما امتحان

فرید باقری کریانی