از سنخ نور

از سنخ نور
سرابی در بیابان مانده درگِل !
چه با احساس وادادی تو ای دل

مزامیر صبوحی  دست کاهل
پرنده تر ز عنقا کیست کامل

هوای مرغ آمین دارد این دل
که بی حاجت نباشد هیچ مشکل

شبی خاموش با اخترنشینی؛
چو عقل سرخ می تابی به محفل 

ترا تشکیک خاصی* شد منوّر
شتابان  حول محور بود حاصل

به " اشراقی" و هم آن"  نور  باقی"
تجسّم داده آدم چون  هیاکل

چو  عالم در وجودش نور ساطع
مشکک کرده برهان و دلائل

به راه معرفت می غیژ و می رو
که در راهش نباشد هیچ حائل

شعاع معرفت  در دل بتابد؛
دگر در گِل نماند مرغ عاقل




تشکیک خاصی:
تشکیک خاصی، تشکیک را در موردی خاصی می‌گویند که ما به الاختلاف در آن، عین ما به الاتحاد باشد و اختلاف در مراتب ذات باشد نه به امور زاید بر ذات