بلیت چروک

نیمه‌شب
پنجره باز است
و توفان
ورق‌های تقویم را
یکی یکی
به کامِ روزهای نخورده می‌ریزد.

کودکی‌ام
روی دیوار
با گچِ سفید
کشتی می‌کشد
که اقیانوس ندارد
من
پشتِ درِ بسته
با قاشق‌های کهنه
دریا را اندازه می‌گیرم.

عشق
سفر به شهر ممنوعه است
بی گذرنامه
بی بازگشت
قطارِشبانه
تو را می‌برد
و من
با بلیتی چروک
در ایستگاهِ تنها
به رنگِ ریل‌ها خیره می‌مانم.

دوستت دارم
گره‌ای در گلویم
که نفس را
به آواز تبدیل می‌کند
آوازی
که قانون‌های شهر
اجازه ی خواندنش را نمی‌دهند.

تو
آینه‌ای در دستانِ من
که تصویرت را
پشتِ بخارِ نفس‌ها پنهان کرده‌ای
من
با انگشتانِ لرزان
خطی بر شیشه می‌کشم
و در آن خط
درختانِ کهن
راهی به روشنی می‌سازند.

ما
هر دو
مسافرِیک رودیم
تو
در قایقِ ابر
من
در کرانه‌ی خشک
هر دو
به دریا می‌اندیشیم.

امشب
ماه
حرف‌های نزده‌ی ما را
به رشته‌ی مروارید تبدیل می‌کند
و بر گردنِ شب
می‌آویزد
شاید
سحر
پرواز با بال‌های خاکستری
آغاز شود.


✍حسین‌گودرزی"تشنه"