پاییز

درود بزرگوار🙏🌺
شعرتان زیبا بود هرچند جبر قوافی کمی مشهود است
به هر رو از قوافی عبور میکنیم چون در نهایت شاعر از سد آن گذشته چه به آسانی چه به سختی
برخی اشعار شما را بررسی کردم و یک نکته بسیار مهم خدمتتان عرض میکنم که به نوعی به پاشنه آشیل اشعارتان بدل شده و اگر آنرا مرتفع کنید تقریبا دیگر مشکل وزنی در اشعارتان نخواهید داشت
آیا در مورد " ساقط شدن حروف" در خوانش شعر چیزی شنیده‌اید
میدانید برخی هجا ها در فرمولهای وزنی جا نمیگیرند یا بهتر بگویم میدانید زبان فارسی چند نوع هجا دارد؟
۳ نوع هجا داریم
هجای کوتاه مانند دَ ، بِ ، زَ
هجای بلند مانند ، در ، بِن، زَر
هجای کشیده مانند ، درد، بنز، زرد
گاهی اوقات در فرمول هجاگذاری وزنی شعر شما مجاز به استفاده از هجای بلند هستید ولی هجای کشیده استفاده میکنید و بعد از هجای کشیده هم از کلمه‌ای استفاده نمیکنید که با " الف" شروع شود که بتوان به کمک " فرایند واجی کاهش" خوانش مصرع را بدرستی انجام داد
در این موارد حرف آخر کلمه‌ی شما که با هجای کشیده پایان یافته قابل تلفظ نیست. یعنی اگر بخواهیم هجای کشیده را کشیده ادا کنیم وزن بهم میخورد
اگر بخواهیم وزن را برقرار کنیم ناچار باید هجای کشیده را بلند تلفظ کنیم که این امر در شعر کلاسیک فارسی خطا محسوب می‌شود
مثال؟
به کلمه چقدر در این مصرع توجه کنید
ببر این درد دلتنگی چقدر دنیا غم انگیز است
.
یا به کلمه اندوه در این مصرع
دلا با من مدارا کن که اندوه پشت در مانده
" ر" در چقدر و " ه" در اندوه قابل تلفظ نیست و در اصطلاح در خوانش ساقط میشود
یعنی اگر بخواهیم این مصرعها درست باشند از نظر وزنی، مجبوریم بخوانیم
.
ببر این درد دلتنگی چقد دنیا غم انگیز است
و
دلا با من مدارا کن که اندو پشت در مانده
یا اینکه " قدر و دوه" که هر دو هجای کشیده هستند را به ناچار به اندازه‌ی هجای بلند در خوانش کِش دهیم و به نوعی با سرعت بیشتر از حد معمول از آنها عبور کنیم که وزن سالم ادا شود که در هر دو صورت خطاست.
در ترانه مجاز است در شعر کلاسیک خطا
.
پس وزن اینچنین مصرعهایی نیاز به بازنویسی و ویرایش دارد .
به کرار در اشعارتان به این مورد برمیخورم و اگر...
همین یک نکته را در اشعارتان مد نظر داشته باشید چند پله پیشرفت خواهید کرد
.
برایتان آرزوی موفقیت روزافزون دارم🙏🌺🌺