برکه عمر

یاد دارم
به کنار برکه
به درون پیله    تاب می داد
تمام تن خویش
کرمکی زشت وکریه
وگُلی بیرون شد
زحجاب غنچه
زیر پایش     به دَم وبازدَمش
عِطر دمید
پیله از عِطر نفسهای گل سرخ درید
آمد آهسته وبا ناز برون
دیگر آن کِرم نگون بخت نبود
پَرِ پرواز گشود
رنگها را به تماشای نگاهش می خواند
وچه زیبا شده بود
غرق در زیبایی وشور
وتلاقی نگاهش با گُل
عشق در حال شکوفایی بود
واز آن لحظه که گلبرگ در آغوش کشید
هوس بوسه گُل کرد
وزشهدش بمکید
از همان لحظه نگاهش  همه در چشم گل زیبا بود
آه از عشق که هجران دارد
رد پایی زحضورش مانده
در پس قاب  گذار باران
که به روی گُل پر شبنم دیروز نشست
گل زدوری خشکید
وپروانه کنار شمعی
باد خاکستر اورا
به مزار گل پژمرده رساند
زندگی ساده تر از مردن پروانه شده

فرصت آب تنی در لجن زندگی بیهوده بُوَد
زندگی پلک زدن های مدام
مرگ است
چشم چون باز کنی    می آید.....
زندگی میگذرد
همچون باد....

 

حمیدرضا نصرآبادی.(طوفان)