بدنبال خورشید

باران نمیبارد ولی
             چشمان ما بارانی است
دشت ودمن هم لاله زار. 
                         قربانی ویرانی است
گلزارهم خشکیده است
         مانند قلب عاشقان
هرروز می آید نوید
         امروزنه
فردایمان
             بی شک پی ویرانی است
افسوس روشن گشته است
                        یک آتش از تخریبها
اتشفشان میگرددودنباله اش
                      حیرانی است
      هرروز خوابیدن بس است
                        شاید گه بیداری است
باید چراغی جست وشب
             دتبال یک خورشید گشت
تاصبح شاید سرزند
                      باران زند
گل بشکفد
                ازعاشقان دل نشکند
امید سلاخی شده
                    اما اگر باور کنی
امیدواران زنده اند
                    صدها کبوتر هم به دام
          باهم اگر سیمرغ وار
یک یک  بگیرند دست هم
ازخاک درگل خفته هم


تا قله های سبز عشق

             پر میزنند


پر میزنند



حمیدرضا نصرآبادی (طوفان)